ช็อปปิ้งและกิจกรรมที่ห้ามพลาดที่ ประเทศ เกาหลี
ร้านรวงใน เกาหลี และห้างสรรพสินค้าใน เกาหลี มีมากมายและหลากหลาย และให้ความพึงพอใจแก่ทุกคน แม้กระทั่งนักท่องเที่ยว ที่มุ่งมั่นเจาะจงที่จะมาซื้อของจำเพาะบางอย่าง ซึ่งไม่มีขายทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นวัตถุโบราณ งานฝีมือหรือเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผลิตในประเทศ กรุงโซล เกาหลี นำเสนอแก่ท่านด้วยโอกาสอันหลากหลายในการจับจ่ายทั้งที่ห้างสรรพสินค้า และร้านค้าปลอดภาษี ตลอดจนศูนย์การค้า ย่านการค้าต่างๆ ที่จัดไว้เพื่อการจับจ่ายและตลาดกลางแจ้งต่างๆ แต่แหล่งช็อปปิ้งของ เกาหลี ก็ไม่จำกัดอยู่เฉพาะที่กรุงโซลเท่านั้น เมืองสำคัญต่างๆ ของ เกาหลี ยังมีห้างสรรพสินค้าและตลาดประจำท้องถิ่น และท่านจะได้รับประโยชน์หลายประการในการช็อปปิ้งตามเมืองในภูมิภาคต่างๆ ของ เกาหลี สินค้าประจำท้องถิ่นต่างๆ มีราคาต่ำกว่าราคาปกติและบ่อยครั้งที่จะได้ดูกรรมวิธีการผลิตสินค้าด้วยตาตนเองเลย
ห้างสรรพสินค้าหลายแห่งใน เกาหลี เปิดตั้งแต่ 10 โมงครึ่งเช้ากระทั่งทุ่มครึ่ง ขณะที่ตามตลาดหรือร้านเล็กๆจะขยายเวลาปิดร้านออกไปอีก 1 ชั่วโมงเป็น 2 ทุ่มครึ่ง บางร้านก็เปิดตั้งแต่เช้ามืดยันช่วงดึกๆ ทุกวัน ราคาตามร้านจะมีป้ายบอกราคา ถ้าไม่มีก็อาจต่อรองราคาได้ นักช็อปที่ไปเที่ยว เกาหลี จะตื่นตาตื่นใจไปกับหลายหลากสินค้าราคาถูก
จะซื้ออะไรดีที่ เกาหลี ?
เครื่องจักสานที่ทำจากไม้ไผ่
ฝีมือและคุณภาพที่ เกาหลี นี่แข่งขันกับอันไหนที่ว่าดีที่สุดในโลกได้เลย นักเดินทางจะตื่นตากับผลิตภัณฑ์นานาชนิดที่ทำจากไม้ไผ่ เช่น หวี เตียงนอน เก้าอี้ หมอน และ "เมียไม้ไผ่" ที่น่าสนใจคือความหมายพื้นฐานของการอยู่อย่างร่มเย็นภายใต้เปลวแดดแห่งฤดูร้อน ทัมยาง ในชอลลานัมโดเป็นที่ซึ่งขึ้นชื่อมากที่สุดในด้านผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่
เสื้อผ้าต่างๆ
นักท่องเที่ยวที่มา เกาหลี สามารถซื้อหาเครื่องแต่งกายคุณภาพสูง ที่เย็บด้วยมือและชุดแต่งกายต่างๆ ที่ทำจากวัสดุนานาชนิดและสีสันต่างๆ รวมทั้งผ้าไหมอันสวยงามในราคาที่ถูกอย่างน่าอัศจรรย์ เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ทำใน เกาหลี อยู่ในรายการช็อปปิ้งอันดับต้นๆเสมอ
เครื่องหนัง
ผลิตภัณฑ์จากหนังในสีสันและรูปแบบต่างๆมีให้นักท่องเที่ยวได้เลือก เสื้อโค้ตและแจ็กเก็ตซื้อได้ในราคาต่ำเช่นเดียวกับสินค้าเครื่องหนังอื่นๆเช่นเข็มขัด รองเท้า และกระเป๋าสตางค์ โดยเฉพาะผลิตภัณฑ์ที่ทำจากหนังปลาไหลเป็นหนึ่งในสินค้าที่เป็นเอกลักษณ์ของ เกาหลี
ผลิตภัณฑ์ขนเฟอร์
เป็นที่รู้จักทั่วโลกว่า เกาหลี เป็นแหล่งใหม่ล่าสุดในการเลือกซื้อสินค้าชนิดนี้ ผู้คนมากมายมาที่ เกาหลี เพื่อจะมาซื้อสินค้าเหล่านี้เท่านั้น ราคาของผลิตภัณฑ์ขนเฟอร์ที่ร้านปลอดภาษีถูกเสียจนเหลือเงินไว้เพื่อจ่ายเป็นค่าเดินทางได้ นักช็อปเลือกซื้อขนเฟอร์ในราคาที่ต่อรองกันได้ในตลาดที่ขายของอย่างนี้โดยเฉพาะ หรือที่ร้านต่างๆในช่วงนอกฤดูกาล ประมาณฤดูร้อน
เครื่องไฟฟ้า
เครื่องไฟฟ้ากำลังกลายเป็นผลิตภัณฑ์หลักเพื่อการส่งออกของประเทศ เกสหลี และผู้บริโภคจะสามารถเลือกได้ในหลายระดับราคาและคุณภาพ มีจำหน่ายทั่วไปที่ห้างสรรพสินค้า ร้านขายเครื่องไฟฟ้าหรือตลาดเครื่องไฟฟ้า ตามร้านต่างๆราคาตายตัวอย่างไรก็ตามส่วนลด 10-30% อาจจะได้รับโดยการเลือกซื้ออย่างสุขุมในตลาดเครื่องใช้ไฟฟ้าบางแห่ง
โสม
ตำราทางการแพทย์ที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์หยางของจีนกล่าวไว้ว่า โสมที่มีคุณภาพดีที่สุดอยู่ใน เกาหลี โสมของ เกาหลี ซึ่งมีชื่อระบือไปทั่วโลกในคุณภาพที่สูงเป็นพิเศษ สำหรับบำรุงพลังวังชาดั่งยาทิพย์เพาะปลูกได้ยากมาก ไม่เพียงแต่มันโตช้ามากๆ แต่พื้นที่ที่เคยใช้เพาะปลูกจะต้องถูกทิ้งไว้ถึง 15 ปีหลังจากเก็บเกี่ยวแล้ว ทุกวันนี้ผลิตภัณฑ์อาหารสมุนไพรต่างๆ เช่นชาโสม ผงโสมยอดนิยมหรือโสมสกัดเข้มข้นเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการลด น้ำหนักของบรรดานักท่องเที่ยวที่คำนึงถึงสุขภาพ ยังมีสมุนไพรอีกถึง 3 พันชนิดที่เพาะปลูกบนพื้นที่ในส่วนของภูเขาบริเวณคังวอนโด ชุงชองโด และ ชอลลาโด
วัตถุโบราณที่จำลองขึ้นมาใหม่
สิ่งที่เป็นที่ต้องการกันมากคือพวกหีบไม้ ภาพวาดต่างๆ เครื่องปั้นดินเผาและงานประเภทโลหะในยุคอาณาจักรชิลลาและพวกกระเบื้องในสมัยราชวงศ์โชซอน การดูวิธีผลิตถือว่าน่าสนใจยิ่ง เพราะวิธีการผลิตของเหล่านี้นั้นได้ตกทอดตั้งแต่สมัยโบราณเป็นส่วนใหญ่
กิมจิ
กิมจิเป็นหนึ่งในอาหารดั้งเดิมของ เกาหลี ที่เป็นที่รู้จักกันดี มีกิมจิอย่างน้อย 40 อย่างซึ่งเป็นส่วนผสมหมักและคลุกเคล้าของกะหล่ำปลีแดงหรือขาวกับผงพริกป่น ต้นหอม เกลือ และกระเทียม รสชาติอาจจะร้อนแรงสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเยือน เกาหลี แต่ กิมจิ ก็ได้รับการกล่าวขานว่า 30% ของยอดจำหน่ายทั้งหมดเป็นการซื้อโดยนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เข้ามาใน เกาหลี พบได้ทั่วไปตามตลาดหรือห้างสรรพสินค้า ยิ่งกว่านั้นยังมีพิพิธภัณฑ์กิมจิ ซึ่งควรค่าแก่การเยี่ยมชม
วันเสาร์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2551
สมบัติมรดกโลกในเกาหลี
สมบัติมรดกโลกในเกาหลี
สมบัติทางวัฒนธรรมของเกาหลีในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโก
แหล่งประวัติศาสตร์ในเขตเกียงชู (Gyeongju) และสวนแท่นหินที่โกชาง (Gochang) ฮวาซุน (Hwasun) และ กังฮวา (Ganghwa Dolmen) ได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อคราวประชุมคณะกรรมการมรดกโลกครั้งที่ 24 ที่เมือง แคร์นส์ (Cairns) ประเทศออสเตรเลียซึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 27 พฤศจิกายนถึงวันที่ 2 ธันวาคม ปี 2000 ต่อจากวัดบุลกุกซา (Bulguksa Temple) ถ้ำซอกกูรัม (Soekguran Grotto) อารามหลวงจองเมียว (Jongmyo Royal Shrine) แท่นพิมพ์ไม้ ตริปิทาก้า โคเรียน่า- พระไตรปิฎกของเกาหลี- (Tripitaka Koreana) ที่วัดแฮอินซา (Haeinsa Temple) และสิ่งก่อสร้างต่างในปี 1995 และหมู่พระราชวังชางด็อกกุง (Changdeokgung Palace Complex) และป้อมฮวาซอง (Hwaseong Fortress) ที่ซูวอนในปี 1997 ปัจจุบันเกาหลีมีสมบัติทางวัฒนธรรม 7 แห่งในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลกกำหนดโดยองค์การยูเนสโก
ชางด็อกกุง-พระราชวังแห่งคุณความดีอันลือนาม (Changdeokgung, the Palace of Illustrious Virtue)
ชางด็อกกุงถูกสร้างขึ้นในปีที่ 5 แห่งรัชสมัยของกษัตริย์แตจอง (Taejong) แห่งราชวงศ์โชซอนติดกับพระราชวังเกียงบ็อกกุงราชวังหลักของราชวงศ์
หมู่ราชวังของชางด็อกกุงซึ่งได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดีแบ่งเป็นส่วนบริหาร ส่วนพักอาศัย และอุทยานทางด้านหลัง (Huwon) บริเวณที่เป็นส่วนบริหารนั้นรวมเอาประตูดอนฮวามุน (Donhwamun Gate) เข้าไว้ด้วยซึ่งเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่ราชวังอินชองเชิน (Injeongjeon) ซึ่งใช้เป็นท้องพระโรงและซอนชองเชิน (Soenjeongjeon) โถงสำหรับบริหาร
ส่วนที่เป็นที่พักอาศัยนั้นรวมถึง ฮุยชองดัง (Huijeongdang) และแทโชเชิน (Daejojeon) ห้องบรรทมของกษัตริย์และพระชายา โรงครัวหลวง ห้องพยาบาลและส่วนต่อเนื่องอื่นๆ ฮูวอนอุทยานด้านหลังอันลือชื่อ กับพลับพลาที่สง่างามอีกมากมาย ห้องเก็บหนังสือของราชสำนักกับห้องสมุดและสระบัวอันร่มรื่น
ชางด็อกกุงกลืนเข้ากับทัศนียภาพด้านหลังได้เป็นอย่างดีซึ่งเป็นพื้นที่ลาดเนินเขาและหมู่แมกไม้อันเขียวขจี ด้วยความที่ได้เปรียบในด้านสิ่งแวดล้อมท้องพระโรงที่โอ่อ่า พลับพลาและอุทยานฮูวอน (Huwon)ได้มีการวางตำแหน่งให้เป็นสัดส่วนได้อย่างยอดเยี่ยมซึ่งทำให้เป็นไข่มุกแห่งสถาปัตยกรรมของราชวังและทิวทัศน์ของอุทยาน
อุทยาน (Huwon) ประดับประดาด้วยต้นไม้มีค่า บางต้นมีอายุถึง 300 ปี จึงทำให้เป็นตัวแทนแห่งสรวงสวรรค์ของสวนเกาหลี กษัตริย์และราชนิกูลพร้อมทั้งข้าราชสำนักต่างชื่นชอบที่จะมาพักผ่อนและหาความสำราญที่อุทยานแห่งนี้
อารามหลวงจองเมียว (Jongmyo Royal Shrine)
อารามหลวงจองเมียวสร้างขึ้นเพื่อเป็นการอุทิศให้แก่ดวงพระวิญญาณแห่งบูรพกษัตริย์ของราชวงศ์โชซอน ณ ที่นี้กษัตริย์ และบรรดาพระราชวงศานุวงศ์จะมาทำการสักการะแด่บรรพบุรุษตามแบบลัทธิขงจื๊อ
อารามอันสง่างามแห่งนี้ซึ่งเป็นผลงานของสถาปัตยกรรมที่สวยงามอย่างเรียบง่ายนี้ได้รับความเห็นชอบให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมอันหาค่ามิได้และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโยองค์การยูเนสโกในปี 1995
อารามหลวงจองเมียวกอปรด้วยอารามชองเชิน (Jeongjeon) อันเป็นอารามหลัก อารามยองเนียงเชิน (Yeongnyeongjoen) อันเป็นอารามประกอบและสิ่งก่อสร้างประกอบอื่นๆ ชองเชินอันมีระเบียบล้อมรอบได้รับการกล่าวขานว่าเป็นอาคารที่ยาวที่สุดในเอเชีย มีแท่นบูชาพร้อมป้ายสถิตย์วิญญาณเพื่อระลึกถึงพระบารมีของกษัตริย์และพระราชินี ซึ่งปัจจุบันมีป้ายของกษัตริย์จำนวน 19 ป้าย และราชินี 30 ป้าย ยองเนียงเชินอันมีห้องจำนวน 16 ห้องนั้นเป็นที่ประดิษฐานป้ายสถิตวิญญาณของวงศานุวงศ์ชั้นรองจำนวน 15 ป้ายและพระราชินีกับพระสวามีอีก 17 ป้าย
จองเมียวสร้างขึ้นในปี 1394 โดยราชวงศ์โชซอนได้ย้ายเมืองหลวงจากแจซอง (Gaeseong) มายังฮานยาง (Hanyang) (กรุงโซลในปัจจุบัน) แต่ถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลองในช่วงที่เกาหลีถูกญี่ปุ่นรุกรานในปี 1592 ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ในปี 1604 และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1608
เบอร์โทร: (02) 765-0195
วิธีการเดินทาง: โดยรถไฟใต้ดินโซลสาย 3 ลงที่สถานีจองโน 3 (ซัม)-กา (Jongno 3 (sam)-ga Station) และเดินต่อปีอีก 10 นาที
ฮวาซอง-ป้อมปราการอันสง่างาม (Hwaseong, the Brilliant Fortress)
ฮวาซองเป็นป้อมปราการอันสง่างามที่ซูวอนจังหวัดเกียงจิ-โด (Gyeonggi-do) ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ปั้นจั่นเป็นครั้งแรกและการวิศวกรรมโยธาอันทันสมัยที่สุดในศตวรรษที่ 18 การก่อสร้างได้รับการวางแผนโดยกษัตริย์ชองโช (King Jeongjo) กษัตริย์องค์ที่ 22 แห่งราชวงศ์โชซอนเมื่อคราวที่พระองค์ได้ย้ายพระศพของพระบิดาจากยังซูไปยังเขาฮวาซานในปี 1789
ตัวป้อมปราการทอดยาวไปตามที่ราบและไหล่เขาซึ่งน้อยนักที่จะได้เห็นป้อมลักษณะนี้ในประเทศข้างเคียงอย่างญี่ปุ่นและจีน ป้อมนี้ได้รับการออกแบบให้ใช้ประโยชน์ในด้านการเมือง การค้าและการทหาร โดยได้รับอิทธิพลมาจากซิลฮัก (silhak) หรือ "การเรียนรู้ในเชิงปฏิบัติ"
ซึ่งเป็นแนวความคิดใหม่ในสมัยนั้น ตัวป้อมได้รับการก่อสร้างโดยวิทยาการชั้นสูงและด้วยอุปกรณ์ก่อสร้างที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โครงสร้างถูกทำให้มั่นคงแข็งแรงขึ้นโดยการผสมผสานเข้ากันของหิน อิฐ และไม้ ซึ่งรวมถึงระบบระบายน้ำ เชิงเทิน ช่องยิงปืนบนกำแพง และหอรบต่างๆ ตัวป้อมทอดยาวโอบล้อมตอนล่างของเมืองซูวอนเป็นวงรูปไข่มหึมากินความยาววัดได้ถึง 5.52 กิโลเมตร มีสิ่งอำนวยความสะดวก 41 แห่งภายในวงรูปไข่นั้น โครงสร้างของป้อมในแต่ละแห่งผสมผสานให้สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมที่อลังการในเชิงยุทธศาสตร์ได้เป็นอย่างดี
เบอร์โทร: (031) 228-2716
วิธีการเดินทาง: โดยรถโดยสารจากสถานีขนส่งซูวอน (Suwon Bus Terminal) หรือสถานีซูวอน (Suwon Station) (ใช้เวลา 20 นาที)
วัดบุลกุกซาและคูหาซอกกูรัม (Bulguksa Temple and Seokguram Grotto)
บุลกุกซาเป็นวิหารแห่งดินแดนพระพุทธศาสนาตั้งอยู่กลางพื้นที่ลาดของภูเขาโตฮัมซานในเมืองเกียงชูจังหวัดเกียวซังบุค-โด
เริ่มก่อสร้างในสมัยรัชกาลกษัตริย์เกียงด็อกแห่งอาณาจักรซิลลาและเสร็จสมบูรณ์ในปี 774 โดยการกำกับดูแลของนายกรัฐมนตรีคิม แท -ซอง (Prime Minister Kim Dae-seong)
วัดบุลกุกซารวมเอาประกายแห่งสถาปัตยกรรมชั้นครูและศาสตร์แห่งอาณาจักรซิลลาในศตวรรษที่ 8 ในบรรดาสถาปัตยกรรมชิ้นเอกต่างๆนั้น โซกกาตับ (Seokgatap) และทาโบตับ (Dabotap) เป็นที่เด่นสะดุดตาที่สุดเพื่อเป็นการอุทิศให้แก่องค์พระศากยมุนีและพระ พุทธรัตนะ (พระพุทธแห่งศฤงคารอันเหลือล้น) เจดีย์ 2 องค์นี้เป็นตัวแทนของพระพุทธซึ่งสถิตย์อยู่ในวิหารเป็นอุทาหรณ์แห่งวัตถุประสงค์ของชาวซิลลาในอันที่จะรวบรวมความเป็นเลิศของพุทธศาสนาไว้ในโลกา
คูหาซอกกูรัมซ่อนตัวอยู่ในเนินลาดทางทิสตะวันออกของยอดเขาโตฮัมซานเป็นกุฏิอันศักดิ์สิทธิ์ของวัดบุลกุกซาสร้างขึ้นโดยคิมแท-ซอง กุฏิหินแกรนิตเป็นศูนย์รวมแห่งศรัทธาในพระศาสนา วิชาการด้านสถาปัตยกรรมรังสรรค์ด้วยฝีมืออันหมดจดของชาวซิลลา
คูหาซอกกูรัมประกอบด้วยห้องพักคอยซึ่งมีรูปแกะสลักนูนของ 8 เทพผู้พิทักษ์ และวัชรภานี (Vajrapani) 2 องค์ ตามทางเดินสั้นๆนั้น มีสลักเสลารูปเทวกษัตริย์ 4 พระองค์ประดับไว้และศาลาทรงกลมตอนกลางเป็นที่ประดิษฐานของพระประธานพระศากยมุนีทัธคัตกตา (Shakyamuni Tathagata) (องค์อวตารแห่งความเป็นจริง) ตามส่วนล่างของกำแพงรูปวงกลมมีรูปแกะสลักนูนขององค์พระอวโลกิเตศวร สาวกทั้งสิบ มันชุศรี (Manjusri) สักการะเทวนัม (Sakradevanam) อินทรา (Indra) มหาพราหมณ์ (Mahabrahmandah) และสามันตะภัทร (Samantabhadra) ที่อยู่สูงขึ้นไปประมาณระดับสายตามีช่องเจาะกำแพงไว้ 10 ช่อง แต่ละช่องเป็นที่ตั้งบูชาพระโพธิสัตว์
องค์พระประธานประดิษฐานอยู่ใต้หลังคาโค้งมีพระโอษฐ์ยิ้มด้วยพระเมตตาอย่างเยือกเย็น ทำให้เห็นถึงความเป็นเลิศของมนุษย์ที่จะถ่ายทอดผ่านทางการแกะสลักหินเป็นเสมือนหนึ่งพระพุทธเจ้ากำลังทรงเทศนาอยู่ในทุกขณะ ทรงสั่งสอนเกี่ยวกับความดีของมนุษย์ที่ติดตัวมาด้วยสันดาน
เบอร์โทร: (054) 746-9912
วิธีการเดินทาง: โดยรถประจำทางหมายเลข 10 บริเวณหน้าสถานีขนส่งเกียงชู (Gyeongju Bus Terminal) แล้งลงที่ป้ายวัดบุลกุกซา (Bulguksa Bus Stop)
แหล่งประวัติศาสตร์เกียงชู (Gyeongju Historic Areas)
เกียงชูและบริเวณใกล้เคียงได้เล่าเรื่องราวและแสดงร่องรอยทางวัฒนธรรมแห่งความรุ่งโรจน์ซึ่งเบ่งบานและเสื่อมถอยในยุคอาณาจักรซิลลา (57 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 935) ทางตอนใต้ของเมืองและบริเวณโดยรอบมีหลุมฝังศพของพระราชวงศ์หลายแห่งและสิ่งหลงเหลืออยู่ของพุทธศาสนาซึ่งทำให้ได้เห็นสุดยอดแห่งความงดงามของศิลปะและวัฒนธรรม
แหล่งประวัติศาสตร์เกียงชู ซึ่งเป็นที่ตั้งของภูเขานัมซานและทรัพย์สมบัติทางวัฒนธรรมเป็นแหล่งรวมแห่งตัวอย่างอันเด่นชัดของพุทธศาสนาในเกาหลีในรูปแบบของการแกะสลัก ภาพนูน เจดีย์ และซากปรักหักพังของวิหารและพระราชวังในระหว่างศตวรรษที่ 7 ถึง 10
แนวทิวเขานัมซาน (Mt. Namsan Belt)
ก่อนที่พุทธศาสนาจะเผยแพร่เข้ามาสู่อาณาจักรซิลลานั้นทิวเขานัมซานแห่งเมืองเกียงชูได้รับแรงศรัทธาให้เป็นหนึ่งในห้าของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเกาหลี โดยการเผยแพร่ของพุทธศาสนาภูเขาแห่งนี้ได้กลายมาเป็นตัวแทนของพระสุเมรุ ภูเขาแห่งสวรรค์ในดินแดนแห่งพุทธศาสนา
แนวโวลซอง (Wolseong Belt)
ณ ที่แห่งนี้คือป่าเยริม (Gyerim Woods) เป็นที่เล่าขานต่อกันมาว่าเป็นสถานที่เกิดของ คิม อัล-จิ (Kim Al-ji) ผู้เป็นต้นสกุลคิม ผู้เสวยราชย์เป็นกษัตริย์เกือบทุกพระองค์ของอาณาจักรซิลลา สถานที่สำคัญของทิวเขาแห่งนี้คืออิมแฮชอน (Imhaejeon)
สถานที่ปรักหักพังของปราสาทชั้นรองซึ่งได้มีงานจัดเลี้ยงต่างๆของราชสำนักเป็นประจำซึ่งจัดขึ้นบริเวณรอบๆ สระน้ำที่ได้รับการ ตกแต่งอย่างสวยงามและ หอเชิมซองแท (Cheomseongdae)
อันเป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออก
แนวฮวางยองซา (Hwangyeongsa Belt)
สถานที่ตั้งวิหารฮวางยองซา (Hwangyeongsa) และบุนฮวางซา (Bunhwangsa) ซึ่งสื่อสะท้อนให้เห็นถึงความสง่างามของวิหารโบราณของเกาหลีได้ในชั่วขณะหนึ่ง
แนวซันซอง (Sanseong Belt)
ซันซอง (Sanseong) (หมายถึงเขาป้อมปราการ) ทิวเขาที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ป้อม เมียงฮวาลซันซอง (Myeonghwalsanseong Fortress) มีการประมาณการว่าได้ก่อสร้างในศตวรรษที่ 4 ก่อสร้างด้วยวิธีการที่ทันสมัยในขณะนั้นซึ่งต่อมาได้สืบทอดต่อไปยังญี่ปุ่น
แนวอุทยานตูมูลี (Tumuli Park Belt)
จากมหาสุสานของราชวงศ์ซิลลาและเนินหลุมศพของบรรดาขุนนางได้มีการขุดค้นมหาสมบัติที่ยังคงถูกฝังอยู่กันอย่างกว้างขวางรวมถึงมงกุฎทองคำ จิตรกรรมภาพเขียนของเชินมาโด (Cheonmado) และพลอยสีฟ้า (ไพฑูรย์) ซึ่งแสดงให้เห็นถึงแก่นแท้ของวัฒนธรรมของซิลลา
แท่นพิมพ์พระไตรปิฎกของเกาหลี (ตริปิตาก้า โคเรียน่า) ที่วัดแฮอินซาและห้องเก็บแท่นพิมพ์ไม้ (Tripitaka Koreana Woodlbocks at Haeinsa Temple and its Depositories)
แฮอินซาวิหารแห่งพระสมาธิอันล้ำลึกดุจดั่งนทีไกลนั้นอิงแอบอยู่ตรงทางขึ้นของอุทยานแห่งชาติเขากายาซาน (Gayasan National Mountains) เมืองฮับชอน (Hapcheon) จังหวัดเกียงซังนัม-โด
(Gyeongsangnam-do Province) ซึ่งสร้างโดยซูเนือง (Suneung) และอิชอง (Ijeong) ในปี 802 ในสมัยอาณาจักรซิลลา กษัตริย์แตโช (King Taejo) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์กอร์เยวได้กำหนดให้เป็นวิหารแห่งแผ่นดิน ปัจจุบันมีวิหารราย 75 วิหารและกุฎิ 14 แห่งกระจัดกระจายอยู่ในบริเวณโดยรอบ
เมื่อชาติตกอยู่ภายใต้การรุกรานของชาวมงโกลในปลายรัชสมัยราชวงศ์กอร์เยวนั้น กษัตริย์โกชอง (King Gojong) ได้เสด็จลี้ภัยไปประทับที่เกาะกังฮวาโด (Ganghwado Island) ในปี 1230 ณ เกาะแห่งนี้พระองค์ได้ทรงรับสั่งให้มีการจารึกพระไตรปิฎกบนแผ่นไม้ อย่างสุดกำลังโดยหวังอาศัยอำนาจอันวิเศษแห่งพุทธศาสนาช่วยปัดเป่าภัยจากการรุกรานของชาวมงโกล การนี้ใช้เวลาถึง 16 ปีจากปี 1236 ถึง 1251 แท่นพิมพ์นี้ในครั้งแรกถูกเก็บไว้ในวัดซอนวอนซา (Seonwonsa Temple) บนเกาะกังฮวาโด และถูกเคลื่อนย้ายไปเก็บที่วัดจิซอนซา (Jicheonsa Temple) และเคลื่อนย้ายอีกครั้งไปที่วัดแฮอินซาทำให้เป็นแหล่งแห่งศาสนาเพื่อความสันติสุขแห่งชาติและความสมบูรณ์พูนสุขนับแต่นั้นมา
ในบริเวณวัดแฮอินซามีห้องเก็บของใหญ่ 2 ห้องและห้องเล็กอีก 2 ห้องหนึ่งในห้องใหญ่ที่อยู่ทางทิศใต้คือห้องซูดาราจาง (Sudarajang) ห้องแห่งพระสูตรและห้องเบิบโบชอน (Beopbojeon) ทางทิศเหนืออีกห้องหนึ่งเป็นห้องแห่งพระธรรม แต่ละห้องมี ด้านหน้ากว้าง 90 ฟุต (ประมาณ 28 เมตร) และด้านข้าง 12 ฟุต (ประมาณ 4 เมตร) ได้ถูกกำหนดให้เป็นที่เก็บรักษาแท่นพิมพ์ไม้ที่ดีที่สุด มีระบบการระบายอากาศ อุณหภูมิและความชื้นที่เหมาะสมโดยถือเอาคุณประโยชน์ของสภาพทางธรรมชาติและศาสตร์แห่งสถาปัตยกรรม แท่นพิมพ์ไม้จึงถูกเก็บรักษาอยู่ในสภาพที่ดีเยี่ยมตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายศตวรรษแล้ว
พระไตรปิฎกแห่งเกาหลีประกอบด้วยแท่นพิมพ์ไม้ 81,258 แท่น เป็นที่รู้จักกันในเกาหลีในชื่อ ปัลมัน แทจังเกียง (Palman Daejanggyeong) (การเก็บรวบรวมพระคัมภีร์แห่งพุทธศาสนาอันยิ่งใหญ่จำนวนแปดหมื่นแผ่น) เป็นที่น่าอัศจรรย์ที่ไม่ปรากฏว่ามีร่อยรอยของความผิดพลาดหรือตกหล่นใดๆเลยไม่ว่าจะเป็นแผ่นไหนๆ ก็ตาม เพื่อป้องกันแมลง การผุพัง การเสื่อมของกรอบ การแตกร้าว และความชื้น เนื้อไม้ได้รับการทำนุบำรุงก่อนมาเป็นเวลาหลายปีโดยกระบวนการพิเศษ ได้ถูกกำหนดให้เป็นสมบัติแห่งชาติลำดับที่ 32
สำหรับไม้ที่ใช้เป็นแท่นพิมพ์นั้นได้มีการนำไม้นานาชนิดมาใช้รวมถึงไม้เบิร์ชซึ่งมีอยู่อย่างล้นเหลือบนเกาะแก่งต่างๆที่ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลด้านใต้ ได้มีการนำไม้มาผ่านกระบวนการอย่างเข้มงวดทำให้ทนต่อฝนฟ้าอากาศและการผุกร่อน โดยในขั้นแรกจะนำไม้มาแช่น้ำทะลสักสองสามปีจากนั้นก็นำมานึ่งเพื่อสลายยางไม้แล้วนำมาผึ่งในที่ร่มและผึ่งลมอีกเป็นเวลาหลายปี พอพื้นผิวของไม้ราบเรียบแล้วจึงเริ่มงานประดิษฐ์ด้วยการเขียนและแกะสลักซึ่งใช้เวลาประมาณ 16 ปี
จากปี 1236 ขุมทรัพย์แห่งแท่นไม้ดังกล่าวนั้นได้ถูกส่งมอบต่อกันมาจนถึงปัจจุบันในสภาพที่สมบูรณ์ พิสูจน์ให้เห็นอย่างเด่นชัดถึงความสำเร็จของศาสตร์การพิมพ์ของเกาหลีในยุคกลาง โดยนัยแห่งความเที่ยงตรง ความงดงามของตัวอักษร ความเชี่ยวชาญในการแกะสลัก และปริมาณ ทำให้พระไตรปิฎกเกาหลีเป็นทรัพย์อันประมาณค่ามิได้เป็นชุดที่สมบูรณ์ที่สุดในโลกของพุทธวินัยในตัวอักษรจีน
แท่นไม้พระไตรปิฎกเกาหลีและห้องเก็บได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปี 1995
เบอร์โทร: (055) 933-8637
วิธีการเดินทาง: โดยรถโดยสารเข้าฮับชอนขึ้นที่สถานีขนส่งนัมบุ (Nambu Bus Terminal) ในกรุงโซล (ใช้เวลา 4 ชั่วโมง 20 นาที) เมื่อถึงฮับชอนแล้วต่อรถประจำทางไปยังวัดแฮอินซา (ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง)
แหล่งสวนแท่นหินตั้งที่โกชาง ฮวาซุน และกังฮวา (Gochang, Hwasun and Ganghwa Dolmen Sites)
สวนแท่นหินตั้งขนาดมหึมาคืออนุสรณ์เกี่ยวกับการปลงศพซึ่งมีมากมายในทวีปเอเชีย ยุโรป และอัฟริกาเหนือ เกาหลีนั้นมีสวนหินตั้งจำนวนมากที่สุดที่หลงเหลืออยู่ในโลกมีคุณค่ามหาศาลทางโบราณคดีเพรียบพร้อมไปด้วยความรู้เกี่ยวกับมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ผู้สร้างมันขึ้นมาและระบบสังคมและการปกครอง ความเชื่อและพิธีสักการะ ศิลปะพิธีการเฉลิมฉลองต่างๆ และความลี้ลับอื่นๆ
สวนแท่นหินตั้งที่โกชาง ฮวาซุนและกังฮวา มีหินตั้งหนาแน่นที่สุดและหลายหลากกันออกไปในเกาหลี ผู้คนจะประหลาดใจไม่เพียงแต่จะมีจำนวนเท่าใดเท่านั้นแต่ยังในเรื่องของความหลากหลายด้วย
แบบโต๊ะเป็นที่รู้กันในแบบภาคเหนือ แบบโก-บอร์ด (Go-board type) ทางภาคใต้ แบบหินเทินและอื่นๆ บริเวณสวนหินเหล่านี้ยังคงไว้ซึ่งหลักฐานให้พิสูจน์ว่ามีการขุดหินมาได้อย่างไร ขนย้ายและยกขึ้นได้อย่างไร และแบบหินต่างๆกันไปรากฏทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชียได้อย่างไร
สวนแท่นหินตั้งได้ถูกสร้างขึ้นในเกาหลี 1000 ปีก่อนคริสตกาลจนกระทั่งช่วงต้นสหัสวรรษแรก มันมีขึ้นตลอดระยะเวลาอันยาวนานของประวัติศาสตร์โบราณแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาและท้องถิ่น
ด้วยตระหนักถึงความสำคัญของสวนแท่นหินตั้ง รัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่นของเกาหลีจึงได้กำหนดให้พื้นที่สวนแท่นหินเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์หรืออนุสาวรีย์ส่วนภูมิภาคและได้ดำเนินการสำรวจทางภูมิศาสตร์และภูมิประเทศอย่างถูกต้องและแน่นอนกับการขุดค้นทางวิทยาศาสตร์
สวนแท่นหินที่โกชาง (Gochang Dolmen Site (8.38 ha))
สวนแท่นหินชุงนิม-รี (Jungnim-ri) เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดและน่าทึ่งที่สุด อยู่กลางหมู่บ้านแมซาน (Maesan Village) แท่น หินส่วนใหญ่อยู่ในช่วงระดับสูง 15-50 เมตรขึ้นไปตามเชิงเขาทางใต้ของหมู่บ้าน แท่นหินที่เทินอยู่สูงระหว่าง 1 เมตรถึง 5 เมตร
วิธีการเดินทาง: โดยรถโดยสารประจำทางไปยังชุงนิม (Jungnim) หรือเขตอาซาน (Asan area) ขึ้นที่สถานีขนส่งโกชาง (Gochang Bus Terminal) ลงรถที่ชุงนิม-รี (รถออกวันละ 5 เที่ยว ใช้เวลา 20 นาที)
สวนแท่นหินที่ฮวาซุน (Hwasun Dolmen Site (31 ha))
เหมือนกับที่พบที่สวนแท่นหินแห่งโกชาง สวนหินในเขตนี้มีกระจัดกระจายอยู่ตางลาดเนินไปตามแม่น้ำจิซอกกัง หลายแห่งที่นี่มีความสมบูรณ์น้อยกว่าที่พบในโกชาง กลุ่มฮโยซาน-ริ (Hyosan-ri group) มีแท่นหินประมาณ 158 แท่นและกลุ่มแทซิน-ริ (Daesin-ri group) มีประมาณ 129 แท่น
สวนแท่นหินที่กังฮวา (Ganghwa Dolmen Site (12.27 ha))
สวนแท่นหินแห่งนี้ทอดยาวไปตามทางลาดของภูเขาบนเกาะกังฮวา แท่นหินดูคล้ายว่าจะตั้งอยู่สูงกว่าที่พบในบริเวณสองแห่งก่อนหน้านี้และดูเหมือนว่าจะสร้างก่อนเป็นเวลานานกว่ามาก
วิธีการเดินทาง: โดยรถประจำทางไปยังบูกุน-รี (Bugeun-ri) จากสถานีขนส่งกังฮวา (Ganghwa Bus Terminal)
สมบัติทางวัฒนธรรมของเกาหลีในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโก
แหล่งประวัติศาสตร์ในเขตเกียงชู (Gyeongju) และสวนแท่นหินที่โกชาง (Gochang) ฮวาซุน (Hwasun) และ กังฮวา (Ganghwa Dolmen) ได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อคราวประชุมคณะกรรมการมรดกโลกครั้งที่ 24 ที่เมือง แคร์นส์ (Cairns) ประเทศออสเตรเลียซึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 27 พฤศจิกายนถึงวันที่ 2 ธันวาคม ปี 2000 ต่อจากวัดบุลกุกซา (Bulguksa Temple) ถ้ำซอกกูรัม (Soekguran Grotto) อารามหลวงจองเมียว (Jongmyo Royal Shrine) แท่นพิมพ์ไม้ ตริปิทาก้า โคเรียน่า- พระไตรปิฎกของเกาหลี- (Tripitaka Koreana) ที่วัดแฮอินซา (Haeinsa Temple) และสิ่งก่อสร้างต่างในปี 1995 และหมู่พระราชวังชางด็อกกุง (Changdeokgung Palace Complex) และป้อมฮวาซอง (Hwaseong Fortress) ที่ซูวอนในปี 1997 ปัจจุบันเกาหลีมีสมบัติทางวัฒนธรรม 7 แห่งในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลกกำหนดโดยองค์การยูเนสโก
ชางด็อกกุง-พระราชวังแห่งคุณความดีอันลือนาม (Changdeokgung, the Palace of Illustrious Virtue)
ชางด็อกกุงถูกสร้างขึ้นในปีที่ 5 แห่งรัชสมัยของกษัตริย์แตจอง (Taejong) แห่งราชวงศ์โชซอนติดกับพระราชวังเกียงบ็อกกุงราชวังหลักของราชวงศ์
หมู่ราชวังของชางด็อกกุงซึ่งได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดีแบ่งเป็นส่วนบริหาร ส่วนพักอาศัย และอุทยานทางด้านหลัง (Huwon) บริเวณที่เป็นส่วนบริหารนั้นรวมเอาประตูดอนฮวามุน (Donhwamun Gate) เข้าไว้ด้วยซึ่งเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่ราชวังอินชองเชิน (Injeongjeon) ซึ่งใช้เป็นท้องพระโรงและซอนชองเชิน (Soenjeongjeon) โถงสำหรับบริหาร
ส่วนที่เป็นที่พักอาศัยนั้นรวมถึง ฮุยชองดัง (Huijeongdang) และแทโชเชิน (Daejojeon) ห้องบรรทมของกษัตริย์และพระชายา โรงครัวหลวง ห้องพยาบาลและส่วนต่อเนื่องอื่นๆ ฮูวอนอุทยานด้านหลังอันลือชื่อ กับพลับพลาที่สง่างามอีกมากมาย ห้องเก็บหนังสือของราชสำนักกับห้องสมุดและสระบัวอันร่มรื่น
ชางด็อกกุงกลืนเข้ากับทัศนียภาพด้านหลังได้เป็นอย่างดีซึ่งเป็นพื้นที่ลาดเนินเขาและหมู่แมกไม้อันเขียวขจี ด้วยความที่ได้เปรียบในด้านสิ่งแวดล้อมท้องพระโรงที่โอ่อ่า พลับพลาและอุทยานฮูวอน (Huwon)ได้มีการวางตำแหน่งให้เป็นสัดส่วนได้อย่างยอดเยี่ยมซึ่งทำให้เป็นไข่มุกแห่งสถาปัตยกรรมของราชวังและทิวทัศน์ของอุทยาน
อุทยาน (Huwon) ประดับประดาด้วยต้นไม้มีค่า บางต้นมีอายุถึง 300 ปี จึงทำให้เป็นตัวแทนแห่งสรวงสวรรค์ของสวนเกาหลี กษัตริย์และราชนิกูลพร้อมทั้งข้าราชสำนักต่างชื่นชอบที่จะมาพักผ่อนและหาความสำราญที่อุทยานแห่งนี้
อารามหลวงจองเมียว (Jongmyo Royal Shrine)
อารามหลวงจองเมียวสร้างขึ้นเพื่อเป็นการอุทิศให้แก่ดวงพระวิญญาณแห่งบูรพกษัตริย์ของราชวงศ์โชซอน ณ ที่นี้กษัตริย์ และบรรดาพระราชวงศานุวงศ์จะมาทำการสักการะแด่บรรพบุรุษตามแบบลัทธิขงจื๊อ
อารามอันสง่างามแห่งนี้ซึ่งเป็นผลงานของสถาปัตยกรรมที่สวยงามอย่างเรียบง่ายนี้ได้รับความเห็นชอบให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมอันหาค่ามิได้และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโยองค์การยูเนสโกในปี 1995
อารามหลวงจองเมียวกอปรด้วยอารามชองเชิน (Jeongjeon) อันเป็นอารามหลัก อารามยองเนียงเชิน (Yeongnyeongjoen) อันเป็นอารามประกอบและสิ่งก่อสร้างประกอบอื่นๆ ชองเชินอันมีระเบียบล้อมรอบได้รับการกล่าวขานว่าเป็นอาคารที่ยาวที่สุดในเอเชีย มีแท่นบูชาพร้อมป้ายสถิตย์วิญญาณเพื่อระลึกถึงพระบารมีของกษัตริย์และพระราชินี ซึ่งปัจจุบันมีป้ายของกษัตริย์จำนวน 19 ป้าย และราชินี 30 ป้าย ยองเนียงเชินอันมีห้องจำนวน 16 ห้องนั้นเป็นที่ประดิษฐานป้ายสถิตวิญญาณของวงศานุวงศ์ชั้นรองจำนวน 15 ป้ายและพระราชินีกับพระสวามีอีก 17 ป้าย
จองเมียวสร้างขึ้นในปี 1394 โดยราชวงศ์โชซอนได้ย้ายเมืองหลวงจากแจซอง (Gaeseong) มายังฮานยาง (Hanyang) (กรุงโซลในปัจจุบัน) แต่ถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลองในช่วงที่เกาหลีถูกญี่ปุ่นรุกรานในปี 1592 ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ในปี 1604 และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1608
เบอร์โทร: (02) 765-0195
วิธีการเดินทาง: โดยรถไฟใต้ดินโซลสาย 3 ลงที่สถานีจองโน 3 (ซัม)-กา (Jongno 3 (sam)-ga Station) และเดินต่อปีอีก 10 นาที
ฮวาซอง-ป้อมปราการอันสง่างาม (Hwaseong, the Brilliant Fortress)
ฮวาซองเป็นป้อมปราการอันสง่างามที่ซูวอนจังหวัดเกียงจิ-โด (Gyeonggi-do) ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ปั้นจั่นเป็นครั้งแรกและการวิศวกรรมโยธาอันทันสมัยที่สุดในศตวรรษที่ 18 การก่อสร้างได้รับการวางแผนโดยกษัตริย์ชองโช (King Jeongjo) กษัตริย์องค์ที่ 22 แห่งราชวงศ์โชซอนเมื่อคราวที่พระองค์ได้ย้ายพระศพของพระบิดาจากยังซูไปยังเขาฮวาซานในปี 1789
ตัวป้อมปราการทอดยาวไปตามที่ราบและไหล่เขาซึ่งน้อยนักที่จะได้เห็นป้อมลักษณะนี้ในประเทศข้างเคียงอย่างญี่ปุ่นและจีน ป้อมนี้ได้รับการออกแบบให้ใช้ประโยชน์ในด้านการเมือง การค้าและการทหาร โดยได้รับอิทธิพลมาจากซิลฮัก (silhak) หรือ "การเรียนรู้ในเชิงปฏิบัติ"
ซึ่งเป็นแนวความคิดใหม่ในสมัยนั้น ตัวป้อมได้รับการก่อสร้างโดยวิทยาการชั้นสูงและด้วยอุปกรณ์ก่อสร้างที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โครงสร้างถูกทำให้มั่นคงแข็งแรงขึ้นโดยการผสมผสานเข้ากันของหิน อิฐ และไม้ ซึ่งรวมถึงระบบระบายน้ำ เชิงเทิน ช่องยิงปืนบนกำแพง และหอรบต่างๆ ตัวป้อมทอดยาวโอบล้อมตอนล่างของเมืองซูวอนเป็นวงรูปไข่มหึมากินความยาววัดได้ถึง 5.52 กิโลเมตร มีสิ่งอำนวยความสะดวก 41 แห่งภายในวงรูปไข่นั้น โครงสร้างของป้อมในแต่ละแห่งผสมผสานให้สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมที่อลังการในเชิงยุทธศาสตร์ได้เป็นอย่างดี
เบอร์โทร: (031) 228-2716
วิธีการเดินทาง: โดยรถโดยสารจากสถานีขนส่งซูวอน (Suwon Bus Terminal) หรือสถานีซูวอน (Suwon Station) (ใช้เวลา 20 นาที)
วัดบุลกุกซาและคูหาซอกกูรัม (Bulguksa Temple and Seokguram Grotto)
บุลกุกซาเป็นวิหารแห่งดินแดนพระพุทธศาสนาตั้งอยู่กลางพื้นที่ลาดของภูเขาโตฮัมซานในเมืองเกียงชูจังหวัดเกียวซังบุค-โด
เริ่มก่อสร้างในสมัยรัชกาลกษัตริย์เกียงด็อกแห่งอาณาจักรซิลลาและเสร็จสมบูรณ์ในปี 774 โดยการกำกับดูแลของนายกรัฐมนตรีคิม แท -ซอง (Prime Minister Kim Dae-seong)
วัดบุลกุกซารวมเอาประกายแห่งสถาปัตยกรรมชั้นครูและศาสตร์แห่งอาณาจักรซิลลาในศตวรรษที่ 8 ในบรรดาสถาปัตยกรรมชิ้นเอกต่างๆนั้น โซกกาตับ (Seokgatap) และทาโบตับ (Dabotap) เป็นที่เด่นสะดุดตาที่สุดเพื่อเป็นการอุทิศให้แก่องค์พระศากยมุนีและพระ พุทธรัตนะ (พระพุทธแห่งศฤงคารอันเหลือล้น) เจดีย์ 2 องค์นี้เป็นตัวแทนของพระพุทธซึ่งสถิตย์อยู่ในวิหารเป็นอุทาหรณ์แห่งวัตถุประสงค์ของชาวซิลลาในอันที่จะรวบรวมความเป็นเลิศของพุทธศาสนาไว้ในโลกา
คูหาซอกกูรัมซ่อนตัวอยู่ในเนินลาดทางทิสตะวันออกของยอดเขาโตฮัมซานเป็นกุฏิอันศักดิ์สิทธิ์ของวัดบุลกุกซาสร้างขึ้นโดยคิมแท-ซอง กุฏิหินแกรนิตเป็นศูนย์รวมแห่งศรัทธาในพระศาสนา วิชาการด้านสถาปัตยกรรมรังสรรค์ด้วยฝีมืออันหมดจดของชาวซิลลา
คูหาซอกกูรัมประกอบด้วยห้องพักคอยซึ่งมีรูปแกะสลักนูนของ 8 เทพผู้พิทักษ์ และวัชรภานี (Vajrapani) 2 องค์ ตามทางเดินสั้นๆนั้น มีสลักเสลารูปเทวกษัตริย์ 4 พระองค์ประดับไว้และศาลาทรงกลมตอนกลางเป็นที่ประดิษฐานของพระประธานพระศากยมุนีทัธคัตกตา (Shakyamuni Tathagata) (องค์อวตารแห่งความเป็นจริง) ตามส่วนล่างของกำแพงรูปวงกลมมีรูปแกะสลักนูนขององค์พระอวโลกิเตศวร สาวกทั้งสิบ มันชุศรี (Manjusri) สักการะเทวนัม (Sakradevanam) อินทรา (Indra) มหาพราหมณ์ (Mahabrahmandah) และสามันตะภัทร (Samantabhadra) ที่อยู่สูงขึ้นไปประมาณระดับสายตามีช่องเจาะกำแพงไว้ 10 ช่อง แต่ละช่องเป็นที่ตั้งบูชาพระโพธิสัตว์
องค์พระประธานประดิษฐานอยู่ใต้หลังคาโค้งมีพระโอษฐ์ยิ้มด้วยพระเมตตาอย่างเยือกเย็น ทำให้เห็นถึงความเป็นเลิศของมนุษย์ที่จะถ่ายทอดผ่านทางการแกะสลักหินเป็นเสมือนหนึ่งพระพุทธเจ้ากำลังทรงเทศนาอยู่ในทุกขณะ ทรงสั่งสอนเกี่ยวกับความดีของมนุษย์ที่ติดตัวมาด้วยสันดาน
เบอร์โทร: (054) 746-9912
วิธีการเดินทาง: โดยรถประจำทางหมายเลข 10 บริเวณหน้าสถานีขนส่งเกียงชู (Gyeongju Bus Terminal) แล้งลงที่ป้ายวัดบุลกุกซา (Bulguksa Bus Stop)
แหล่งประวัติศาสตร์เกียงชู (Gyeongju Historic Areas)
เกียงชูและบริเวณใกล้เคียงได้เล่าเรื่องราวและแสดงร่องรอยทางวัฒนธรรมแห่งความรุ่งโรจน์ซึ่งเบ่งบานและเสื่อมถอยในยุคอาณาจักรซิลลา (57 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 935) ทางตอนใต้ของเมืองและบริเวณโดยรอบมีหลุมฝังศพของพระราชวงศ์หลายแห่งและสิ่งหลงเหลืออยู่ของพุทธศาสนาซึ่งทำให้ได้เห็นสุดยอดแห่งความงดงามของศิลปะและวัฒนธรรม
แหล่งประวัติศาสตร์เกียงชู ซึ่งเป็นที่ตั้งของภูเขานัมซานและทรัพย์สมบัติทางวัฒนธรรมเป็นแหล่งรวมแห่งตัวอย่างอันเด่นชัดของพุทธศาสนาในเกาหลีในรูปแบบของการแกะสลัก ภาพนูน เจดีย์ และซากปรักหักพังของวิหารและพระราชวังในระหว่างศตวรรษที่ 7 ถึง 10
แนวทิวเขานัมซาน (Mt. Namsan Belt)
ก่อนที่พุทธศาสนาจะเผยแพร่เข้ามาสู่อาณาจักรซิลลานั้นทิวเขานัมซานแห่งเมืองเกียงชูได้รับแรงศรัทธาให้เป็นหนึ่งในห้าของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเกาหลี โดยการเผยแพร่ของพุทธศาสนาภูเขาแห่งนี้ได้กลายมาเป็นตัวแทนของพระสุเมรุ ภูเขาแห่งสวรรค์ในดินแดนแห่งพุทธศาสนา
แนวโวลซอง (Wolseong Belt)
ณ ที่แห่งนี้คือป่าเยริม (Gyerim Woods) เป็นที่เล่าขานต่อกันมาว่าเป็นสถานที่เกิดของ คิม อัล-จิ (Kim Al-ji) ผู้เป็นต้นสกุลคิม ผู้เสวยราชย์เป็นกษัตริย์เกือบทุกพระองค์ของอาณาจักรซิลลา สถานที่สำคัญของทิวเขาแห่งนี้คืออิมแฮชอน (Imhaejeon)
สถานที่ปรักหักพังของปราสาทชั้นรองซึ่งได้มีงานจัดเลี้ยงต่างๆของราชสำนักเป็นประจำซึ่งจัดขึ้นบริเวณรอบๆ สระน้ำที่ได้รับการ ตกแต่งอย่างสวยงามและ หอเชิมซองแท (Cheomseongdae)
อันเป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออก
แนวฮวางยองซา (Hwangyeongsa Belt)
สถานที่ตั้งวิหารฮวางยองซา (Hwangyeongsa) และบุนฮวางซา (Bunhwangsa) ซึ่งสื่อสะท้อนให้เห็นถึงความสง่างามของวิหารโบราณของเกาหลีได้ในชั่วขณะหนึ่ง
แนวซันซอง (Sanseong Belt)
ซันซอง (Sanseong) (หมายถึงเขาป้อมปราการ) ทิวเขาที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ป้อม เมียงฮวาลซันซอง (Myeonghwalsanseong Fortress) มีการประมาณการว่าได้ก่อสร้างในศตวรรษที่ 4 ก่อสร้างด้วยวิธีการที่ทันสมัยในขณะนั้นซึ่งต่อมาได้สืบทอดต่อไปยังญี่ปุ่น
แนวอุทยานตูมูลี (Tumuli Park Belt)
จากมหาสุสานของราชวงศ์ซิลลาและเนินหลุมศพของบรรดาขุนนางได้มีการขุดค้นมหาสมบัติที่ยังคงถูกฝังอยู่กันอย่างกว้างขวางรวมถึงมงกุฎทองคำ จิตรกรรมภาพเขียนของเชินมาโด (Cheonmado) และพลอยสีฟ้า (ไพฑูรย์) ซึ่งแสดงให้เห็นถึงแก่นแท้ของวัฒนธรรมของซิลลา
แท่นพิมพ์พระไตรปิฎกของเกาหลี (ตริปิตาก้า โคเรียน่า) ที่วัดแฮอินซาและห้องเก็บแท่นพิมพ์ไม้ (Tripitaka Koreana Woodlbocks at Haeinsa Temple and its Depositories)
แฮอินซาวิหารแห่งพระสมาธิอันล้ำลึกดุจดั่งนทีไกลนั้นอิงแอบอยู่ตรงทางขึ้นของอุทยานแห่งชาติเขากายาซาน (Gayasan National Mountains) เมืองฮับชอน (Hapcheon) จังหวัดเกียงซังนัม-โด
(Gyeongsangnam-do Province) ซึ่งสร้างโดยซูเนือง (Suneung) และอิชอง (Ijeong) ในปี 802 ในสมัยอาณาจักรซิลลา กษัตริย์แตโช (King Taejo) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์กอร์เยวได้กำหนดให้เป็นวิหารแห่งแผ่นดิน ปัจจุบันมีวิหารราย 75 วิหารและกุฎิ 14 แห่งกระจัดกระจายอยู่ในบริเวณโดยรอบ
เมื่อชาติตกอยู่ภายใต้การรุกรานของชาวมงโกลในปลายรัชสมัยราชวงศ์กอร์เยวนั้น กษัตริย์โกชอง (King Gojong) ได้เสด็จลี้ภัยไปประทับที่เกาะกังฮวาโด (Ganghwado Island) ในปี 1230 ณ เกาะแห่งนี้พระองค์ได้ทรงรับสั่งให้มีการจารึกพระไตรปิฎกบนแผ่นไม้ อย่างสุดกำลังโดยหวังอาศัยอำนาจอันวิเศษแห่งพุทธศาสนาช่วยปัดเป่าภัยจากการรุกรานของชาวมงโกล การนี้ใช้เวลาถึง 16 ปีจากปี 1236 ถึง 1251 แท่นพิมพ์นี้ในครั้งแรกถูกเก็บไว้ในวัดซอนวอนซา (Seonwonsa Temple) บนเกาะกังฮวาโด และถูกเคลื่อนย้ายไปเก็บที่วัดจิซอนซา (Jicheonsa Temple) และเคลื่อนย้ายอีกครั้งไปที่วัดแฮอินซาทำให้เป็นแหล่งแห่งศาสนาเพื่อความสันติสุขแห่งชาติและความสมบูรณ์พูนสุขนับแต่นั้นมา
ในบริเวณวัดแฮอินซามีห้องเก็บของใหญ่ 2 ห้องและห้องเล็กอีก 2 ห้องหนึ่งในห้องใหญ่ที่อยู่ทางทิศใต้คือห้องซูดาราจาง (Sudarajang) ห้องแห่งพระสูตรและห้องเบิบโบชอน (Beopbojeon) ทางทิศเหนืออีกห้องหนึ่งเป็นห้องแห่งพระธรรม แต่ละห้องมี ด้านหน้ากว้าง 90 ฟุต (ประมาณ 28 เมตร) และด้านข้าง 12 ฟุต (ประมาณ 4 เมตร) ได้ถูกกำหนดให้เป็นที่เก็บรักษาแท่นพิมพ์ไม้ที่ดีที่สุด มีระบบการระบายอากาศ อุณหภูมิและความชื้นที่เหมาะสมโดยถือเอาคุณประโยชน์ของสภาพทางธรรมชาติและศาสตร์แห่งสถาปัตยกรรม แท่นพิมพ์ไม้จึงถูกเก็บรักษาอยู่ในสภาพที่ดีเยี่ยมตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายศตวรรษแล้ว
พระไตรปิฎกแห่งเกาหลีประกอบด้วยแท่นพิมพ์ไม้ 81,258 แท่น เป็นที่รู้จักกันในเกาหลีในชื่อ ปัลมัน แทจังเกียง (Palman Daejanggyeong) (การเก็บรวบรวมพระคัมภีร์แห่งพุทธศาสนาอันยิ่งใหญ่จำนวนแปดหมื่นแผ่น) เป็นที่น่าอัศจรรย์ที่ไม่ปรากฏว่ามีร่อยรอยของความผิดพลาดหรือตกหล่นใดๆเลยไม่ว่าจะเป็นแผ่นไหนๆ ก็ตาม เพื่อป้องกันแมลง การผุพัง การเสื่อมของกรอบ การแตกร้าว และความชื้น เนื้อไม้ได้รับการทำนุบำรุงก่อนมาเป็นเวลาหลายปีโดยกระบวนการพิเศษ ได้ถูกกำหนดให้เป็นสมบัติแห่งชาติลำดับที่ 32
สำหรับไม้ที่ใช้เป็นแท่นพิมพ์นั้นได้มีการนำไม้นานาชนิดมาใช้รวมถึงไม้เบิร์ชซึ่งมีอยู่อย่างล้นเหลือบนเกาะแก่งต่างๆที่ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลด้านใต้ ได้มีการนำไม้มาผ่านกระบวนการอย่างเข้มงวดทำให้ทนต่อฝนฟ้าอากาศและการผุกร่อน โดยในขั้นแรกจะนำไม้มาแช่น้ำทะลสักสองสามปีจากนั้นก็นำมานึ่งเพื่อสลายยางไม้แล้วนำมาผึ่งในที่ร่มและผึ่งลมอีกเป็นเวลาหลายปี พอพื้นผิวของไม้ราบเรียบแล้วจึงเริ่มงานประดิษฐ์ด้วยการเขียนและแกะสลักซึ่งใช้เวลาประมาณ 16 ปี
จากปี 1236 ขุมทรัพย์แห่งแท่นไม้ดังกล่าวนั้นได้ถูกส่งมอบต่อกันมาจนถึงปัจจุบันในสภาพที่สมบูรณ์ พิสูจน์ให้เห็นอย่างเด่นชัดถึงความสำเร็จของศาสตร์การพิมพ์ของเกาหลีในยุคกลาง โดยนัยแห่งความเที่ยงตรง ความงดงามของตัวอักษร ความเชี่ยวชาญในการแกะสลัก และปริมาณ ทำให้พระไตรปิฎกเกาหลีเป็นทรัพย์อันประมาณค่ามิได้เป็นชุดที่สมบูรณ์ที่สุดในโลกของพุทธวินัยในตัวอักษรจีน
แท่นไม้พระไตรปิฎกเกาหลีและห้องเก็บได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปี 1995
เบอร์โทร: (055) 933-8637
วิธีการเดินทาง: โดยรถโดยสารเข้าฮับชอนขึ้นที่สถานีขนส่งนัมบุ (Nambu Bus Terminal) ในกรุงโซล (ใช้เวลา 4 ชั่วโมง 20 นาที) เมื่อถึงฮับชอนแล้วต่อรถประจำทางไปยังวัดแฮอินซา (ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง)
แหล่งสวนแท่นหินตั้งที่โกชาง ฮวาซุน และกังฮวา (Gochang, Hwasun and Ganghwa Dolmen Sites)
สวนแท่นหินตั้งขนาดมหึมาคืออนุสรณ์เกี่ยวกับการปลงศพซึ่งมีมากมายในทวีปเอเชีย ยุโรป และอัฟริกาเหนือ เกาหลีนั้นมีสวนหินตั้งจำนวนมากที่สุดที่หลงเหลืออยู่ในโลกมีคุณค่ามหาศาลทางโบราณคดีเพรียบพร้อมไปด้วยความรู้เกี่ยวกับมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ผู้สร้างมันขึ้นมาและระบบสังคมและการปกครอง ความเชื่อและพิธีสักการะ ศิลปะพิธีการเฉลิมฉลองต่างๆ และความลี้ลับอื่นๆ
สวนแท่นหินตั้งที่โกชาง ฮวาซุนและกังฮวา มีหินตั้งหนาแน่นที่สุดและหลายหลากกันออกไปในเกาหลี ผู้คนจะประหลาดใจไม่เพียงแต่จะมีจำนวนเท่าใดเท่านั้นแต่ยังในเรื่องของความหลากหลายด้วย
แบบโต๊ะเป็นที่รู้กันในแบบภาคเหนือ แบบโก-บอร์ด (Go-board type) ทางภาคใต้ แบบหินเทินและอื่นๆ บริเวณสวนหินเหล่านี้ยังคงไว้ซึ่งหลักฐานให้พิสูจน์ว่ามีการขุดหินมาได้อย่างไร ขนย้ายและยกขึ้นได้อย่างไร และแบบหินต่างๆกันไปรากฏทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชียได้อย่างไร
สวนแท่นหินตั้งได้ถูกสร้างขึ้นในเกาหลี 1000 ปีก่อนคริสตกาลจนกระทั่งช่วงต้นสหัสวรรษแรก มันมีขึ้นตลอดระยะเวลาอันยาวนานของประวัติศาสตร์โบราณแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาและท้องถิ่น
ด้วยตระหนักถึงความสำคัญของสวนแท่นหินตั้ง รัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่นของเกาหลีจึงได้กำหนดให้พื้นที่สวนแท่นหินเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์หรืออนุสาวรีย์ส่วนภูมิภาคและได้ดำเนินการสำรวจทางภูมิศาสตร์และภูมิประเทศอย่างถูกต้องและแน่นอนกับการขุดค้นทางวิทยาศาสตร์
สวนแท่นหินที่โกชาง (Gochang Dolmen Site (8.38 ha))
สวนแท่นหินชุงนิม-รี (Jungnim-ri) เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดและน่าทึ่งที่สุด อยู่กลางหมู่บ้านแมซาน (Maesan Village) แท่น หินส่วนใหญ่อยู่ในช่วงระดับสูง 15-50 เมตรขึ้นไปตามเชิงเขาทางใต้ของหมู่บ้าน แท่นหินที่เทินอยู่สูงระหว่าง 1 เมตรถึง 5 เมตร
วิธีการเดินทาง: โดยรถโดยสารประจำทางไปยังชุงนิม (Jungnim) หรือเขตอาซาน (Asan area) ขึ้นที่สถานีขนส่งโกชาง (Gochang Bus Terminal) ลงรถที่ชุงนิม-รี (รถออกวันละ 5 เที่ยว ใช้เวลา 20 นาที)
สวนแท่นหินที่ฮวาซุน (Hwasun Dolmen Site (31 ha))
เหมือนกับที่พบที่สวนแท่นหินแห่งโกชาง สวนหินในเขตนี้มีกระจัดกระจายอยู่ตางลาดเนินไปตามแม่น้ำจิซอกกัง หลายแห่งที่นี่มีความสมบูรณ์น้อยกว่าที่พบในโกชาง กลุ่มฮโยซาน-ริ (Hyosan-ri group) มีแท่นหินประมาณ 158 แท่นและกลุ่มแทซิน-ริ (Daesin-ri group) มีประมาณ 129 แท่น
สวนแท่นหินที่กังฮวา (Ganghwa Dolmen Site (12.27 ha))
สวนแท่นหินแห่งนี้ทอดยาวไปตามทางลาดของภูเขาบนเกาะกังฮวา แท่นหินดูคล้ายว่าจะตั้งอยู่สูงกว่าที่พบในบริเวณสองแห่งก่อนหน้านี้และดูเหมือนว่าจะสร้างก่อนเป็นเวลานานกว่ามาก
วิธีการเดินทาง: โดยรถประจำทางไปยังบูกุน-รี (Bugeun-ri) จากสถานีขนส่งกังฮวา (Ganghwa Bus Terminal)
การเดินทางภายในกรุงโซลและเกาหลี
การเดินทางภายในกรุงโซลและเกาหลี
แท็กซี่
แท็กซี่มีมากมายในเกาหลีและค่าโดยสารมีราคาถูกมาก มีแท็กซี่จอดอยู่ทั่วไปในที่จุดเรียกแม็กซี่ ย่านชุมชนในเมือง ผู้ที่ต้องการโดยสารโดยรถแท็กซี่สามารถโบกเรียกตามถนนก็ได้ และมีบริการเรียกรถแท็กซี่ทางโทรศัพท์ ถึงแม้ว่าจะมีราคาสูงกว่าการเรียกรถแท็กซี่ธรรมดา เบอร์โทรศัพท์ในการเรียกรถแท็กซี่ทางโทรศัพท์ (02) 3431-5100 จำนวนคนขับรถแท็กซี่ที่สามารถพูดภาษาอังกฤษก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
แท็กซี่ธรรมดา
ระบบค่าโดยสารแท็กซี่ธรรมดาจะคำนวณจากระยะทางและเวลา ค่าโดยสาร 2 กิโลเมตรแรกที่ 1,300 วอน และจะเพิ่มขึ้น 100 วอน ในทุก ๆ ระยะ 210 เมตร ถ้าความเร็วลดลงเหลือ 15 ก.ม.ต่อชั่วโมง ค่าโดยสารจะถูกเพิ่ม 100 วอนต่อ 60 วินาที ค่าโดยสารจากสนามบินคิมโพ ไปใจกลางกรุงโซล อยู่ที่ประมาณ 12,000 วอน ค่าโดยสารจะสูงกว่านี้ถ้ามีการจราจรที่คับคั่ง ค่าโดยสารจากคิมโพไปย่านชัมชิลอยู่ที่ประมาณ 20,000 วอน ในช่วงเวลาหลังเที่ยงคืนถึงตีสี่ ค่าโดยสารจะถูกบวกเพิ่มอีก 20 เปอร์เซ็นต์
แท็กซี่เดอลุกซ์
แท็กซี่เดอลุกซ์ ในภาษาเกาหลีเรียกว่า "โมบอม" ตัวรถแท็กซี่จะถูกทาสีดำและมีเครื่องหมาย
สีเหลืองอยู่ด้านบนและมีคำว่าเดอลุกซ์แท็กซี่อยู่ด้านข้างตัวถังรถ เดอลุกซ์แท็กซี่มีห้องโดยสารที่กว้างขวางและการบริการที่มีมาตรฐานสูง วิธีคำนวณค่าโดยสารคือ 3000 วอน ใน 3 กิโลเมตรแรก และ 200 วอนต่อระยะทาง 250 เมตร หรือ ทุก ๆ 60 วินาที ถ้าความเร็วลดลงเหลือ 15 ก.ม.ต่อชั่วโมง ค่าโดยสารปกติจากคิมโพไปกลางใจเมือง และจากคิมโพไปชัมชิลอยู่ที่ประมาณ 23,000 วอน และ 35,000 วอน ตามลำดับ หลังจากชำระค่าโดยสารเรียบร้อยแล้วจะมีใบเสร็จรับเงินให้ด้วย และจะไม่มีค่าบริการเพิ่มถ้าเรียกเดอลุกซ์แท็กซี่ในช่วงดึก ในการเรียกรถเดอลุกซ์แท็กซี่สามารถเรียกได้ตามจุดเรียกแท็กซี่ซึ่งอยู่ตามโรงแรม สถานีรถไฟใต้ดิน สถานีรถประจำทาง และตามถนนสายหลัก ๆ ในเมือง
รถประจำทาง
รถประจำทางในเกาหลีจะแตกต่างกันเล็กน้อย ในเมืองต่าง ๆ เนื่องจากกรุงโซลเป็นเมืองแรกที่นักท่องเที่ยวมาเยือน ต่อจากนี้จะเป็นคำอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับระบบรถประจำทางกรุงโซล
ในกรุงโซลมีรถประจำทางอยู่ 2 แบบ คือ แบบท้องถิ่น และ แบบพิเศษ มีการแบ่งเลขหมายตามเส้นทางเดินรถ แต่เพราะสายรถเหล่านี้เขียนเป็นภาษาเกาหลีทำให้ผู้มาเยือนกรุงโซลเป็นครั้งแรกจะสับสนเอาได้ ดังนั้น การขอคำปรึกษาจากฝ่ายต้อนรับของโรงแรมในการหาป้ายรถประจำทางและสายรถสายต่าง ๆ สามารถช่วยท่านได้บ้าง ในการชำระค่าโดยสารสามารถชำระได้ทั้งเงินสด และบัตรรถประจำทาง บัตรรถประจำทางมีราคา 10,000 วอน ซึ่งมีจำหน่ายตามซุ้มใกล้รถประจำทาง ในการชำระค่าโดยสารโดยใช้บัตรรถประจำทางนั้น บัตรรถประจำทางจะถูกรูดกับเครื่องรูดบัตรใกล้ ๆ กับที่นั่งคนขับรถประจำทาง ค่าโดยสารจะถูกหักตามมูลค่าของค่าบริการโดยอัตโนมัติ เมื่อมูลค่าในบัตรรถประจำทางหมดลงเพียงแค่เติมเงินก็สามารถนำไปใช้ต่อได้
รถประจำทางท้องถิ่น
เป็นการเดินทางโดยปกติสามัญของผู้คนในกรุงโซล โดยมีเที่ยวการเดินรถโดยไม่ขาดระยะ และเป็นการเดินทางภายในกรุงโซลที่เสียค่าใช้จ่ายถูกมาก ระบบเครือข่ายรถประจำทางของกรุงโซลเป็นการขยายการให้บริการในทุกพื้นที่ในเมือง ค่าโดยสารสำหรับผู้ใหญ่ คือ 500 วอน สามารถชำระค่าโดยสารโดยเงินสดหรือบัตรรถประจำทางก็ได้ บัตรรถประจำทางมีจำหน่ายตามซุ้มใกล้รถประจำทาง
รถโค้ชประจำเมือง
หรือที่เรียกกันในภาษาเกาหลีว่า "ชวาซ๊อก" เป็นรถปรับอากาศ และให้ความสะดวกสบายกว่ามาก จอดป้ายน้อยกว่ารถประจำทางท้องถิ่น ดังนั้นทำให้วิ่งฝ่าย่านการจราจรคับคั่งได้รวดเร็วกว่า ค่าโดยสารสำหรับรถโค้ชประจำเมืองและรถโค้ชประจำเมืองแบบเดอลุกซ์รุ่นใหม่อยู่ที่ 1,000 และ 1,100 วอนตามลำดับ
.
รถไฟใต้ดิน
ทั้งกรุงโซลและพูซานมีระบบรถไฟใต้ดินที่ยอดเยี่ยม รถไฟใต้ดินเป็นการเดินทางที่มีประสิทธิภาพ และสะดวกสบาย ที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะเดินทางไปรอบๆเมือง ชื่อสถานี ช่องขายตั๋ว และเครื่องหมายบอกเส้นทางต่างๆ ระบุเป็นภาษาอังกฤษอย่างชัดเจน
รถไฟใต้ดินทั้ง 5 สายให้บริการทั่วทั้งกรุงโชลและชานเมือง และระบบเส้นทางการเดินรถใช้สีเป็นตัวกำหนด สีแดงสำหรับสาย 1, สีเขียวสำหรับสาย 2, ส้ม สาย 3, ฟ้าสาย 4 และ ม่วงสาย 5
สาย 1 - จะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าวิ่งบนพื้นดินที่ดำเนินกิจการโดยการรถไฟแห่งประเทศเกาหลี ซึ่งวิ่งระหว่างกรุงโซลกับเมืองสำคัญต่างๆ ดังนี้คือ อินชอน ซูวอน อันซาน และอุยจองบู
สาย 2 - วิ่งเป็นวงกลมข้าม แม่น้ำฮานคัง จากศาลากลางจังหวัดผ่าน อึลชิโร ข้ามแม่น้ำไปชัมชิล ยองดอง และวิ่งขึ้นเหนืออีกครั้งไปย่านชินชอน
สาย 3 - วิ่งจากแทวา ทางตะวันตกเฉียงเหนือไปยังโอริ ทางใต้เชื่อมระหว่างกรุงโซลกับนครแห่งใหม่สองแห่ง คือ พันดัง และอิลซาน
สาย 4 - จะวิ่งตรงกันข้ามกับสาย 3 เริ่มจากทังกอแก ทางตะวันออกเฉียงเหนือถึงซาดัง ทางใต้และเชื่อมต่อกับทางรถไฟสายอันซาน
สาย 5 - วิ่งผ่านใจกลางกรุงโซลและวิ่งไปถึงสนามบินคิมโพซึ่งเพิ่งจะเสร็จสมบูรณ์ใหม่ๆ สาย 7 และ 8 เปิดให้บริการเป็นบางส่วนและสาย 6 อยู่ในระหว่างก่อสร้าง
รถไฟใต้ดินสะอาดและเป็นวิธีการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ สถานีรถไฟก่อสร้างอย่างสวยงามและสบายตาด้วยงานศิลปต่างๆ ที่ประดับไว้ตามกำแพง ค่าโดยสารไม่แพง ตั๋วรถเที่ยวเดียวที่จะไปที่สถานีไหนก็ได้ในเมืองมีราคาประมาณ 450 วอนถึง 650 วอนรวมทั้งการเปลี่ยนเส้นทางระหว่างทาง
บริการรถเช่า
การเช่ารถมีให้สำหรับนักท่องเที่ยวที่อยากขับรถเที่ยวในเกาหลี ค่าเช่าอยู่ระหว่าง 45,000 วอนถึง 230.000 วอนต่อวัน การขับรถอย่างปลอดภัยอาศัยการฝึกฝนบ้าง ก็เพราะกฏจราจรที่แตกต่างกันออกไป และความไม่คุ้นเคยกับถนนหนทาง ควรจ้างคนขับรถไปด้วย
นักท่องเที่ยวที่อยากเช่ารถขับเองต้องมีคุณสมบัติดังนี้
1. ขับรถมานานกว่า 1 ปี
2. มีใบอนุญาตขับรถสากล
3. อายุเกิน 21 ปี
4. มีหนังสือเดินทางที่ยังไม่หมดอายุ
รถโดยสารพิเศษวิ่งระยะไกล
บริการเดินรถที่ไว้ใจได้ และรวดเร็วโดยวิ่งบนทางด่วนที่มีอยู่ทั่วทั้งประเทศซึ่งสามารถไปถึงจุดสำคัญต่างๆ
เกือบทั้งหมดได้ ในกรุงโซลมีสถานีรถประจำทางสองสถานี สถานีขนส่งรถโดยสารพิเศษกรุงโซลเป็นสถานีขนส่งหลัก สำหรับการเดินทางจากกรุงโซลไปยังเมืองหลักอื่นๆ การไปสถานีขนส่งรถโดยสารพิเศษกรุงโซลทำได้อย่างสะดวกสบายโดยรถไฟใต้ดินสาย 3 ไปลงที่สถานีต้นทางรถโดยสาร สถานีขนส่งรถโดยสารพิเศษทงโซล ซึ่งเรียกว่า สถานี คูอุย อยู่ใกล้กับสถานีรถใต้ดิน คังเบียน โดยใช้รถไฟใต้ดินสาย 2
สถานีขนส่งของรถโดยสารพิเศษกรุงโซลแบ่งออกเป็น 2 ส่วนแยกตามอาคาร สถานีขนส่งเคียงบูซาน ให้บริการระหว่างสายโซล-พูซานและครอบคลุมถึงเมืองสำคัญทางใต้ของกรุงโซล รวมถึงแทจอน แทกู พูซาน และเมืองประวัติศาสตร์ เคียงจู สถานีขนส่งโฮนัม-ยองดองซาน ครอบคลุมถึงเมืองต่างๆ ทางฝั่งตะวันออกและจังหวัดต่างๆทางตะวันตกเฉียงใต้รวมถึงควางจู และมกโพ
รถโดยสารระดับ ซูพีเรีย
แม้ว่าค่าโดยสารจะสูงกว่ารถแบบธรรมดา แต่ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่งด้วยว่าที่นั่งอันกว้างขวาง และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ และวีดิโอ
สถานีกรุงโซล (02) 782-5551/2
สถานีทงโซล (02) 458-4852/4
รถไฟ
รถไฟโดยสารที่ดำเนินกิจการโดยการรถไฟแห่งประเทศเกาหลี ให้บริการ รวดเร็ว ตรงเวลาเชื่อถือได้และค่าโดยสารอยู่ในระดับปานกลาง รถไฟวิ่งตรงตามเวลา และไม่ได้รับผลกระทบต่อการจราจรที่คับคั่งในช่วงวันหยุด เครือข่ายที่ขยายขึ้นครอบคลุมเกือบทุกส่วนของประเทศ
มีการแบ่งการเดินรถเป็นสามระดับ : ด่วนพิเศษแซมาล-โฮ รถด่วนมูกุงฮวา-โฮ และด่วนชั้นประหยัดทง-อิล-โฮ แซมาล-โฮ เป็นการเดินทางที่รวดเร็วและสะดวกสบายที่สุด ตู้โดยสารทุกตู้มีที่นั่งที่สะดวกสบายและไม่แออัดยัดเยียด รถไฟมีห้องส่วนไว้คอยบริการการเดินทางทั้งครอบครัว หรือมากันเป็นกลุ่มย่อยๆ
ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดยาวรถไฟจะเต็มทุกเที่ยว การจองตั๋วล่วงหน้า หรือซื้อล่วงหน้ามีให้บริการที่สถานีรถไฟ หรือตัวแทนการท่องเที่ยว สำนักงานท่องเที่ยวเกาหลี(Korea Travel Bureau) ((02) 753-9870) มาให้บริการ ขายตั๋วรถไฟที่ศูนย์ข่าวสารการท่องเที่ยวของ อ.ส.ท.เกาหลี มีเคาน์เตอร์พิเศษสำหรับขายให้นักท่องเที่ยวที่สถานีหลักบางสถานี
เคาน์เตอร์ข้อมูลการเดินรถไฟสำหรับชาวต่างชาติ - โซล (02) 392-7811
รถโดยสารวิ่งระหว่างเมือง (Intercity Bus)
เกาหลีมีบริการรถวิ่งระหว่างเมืองที่ยอดเยี่ยมซึ่งเชื่อมการเดินทางระหว่างเมืองต่างๆ ไม่ว่าเล็กใหญ่ เนื่องจากไม่มีตารางเวลาเป็นภาษาอังกฤษเลย อาจต้องให้เพื่อนชาวเกาหลีแนะนำ บริษัททัวร์ต่างๆ ให้บริการรถทัวร์แก่นักท่องเที่ยวที่ไม่อยากจะใช้รถโดยสารระหว่างเมืองในการเดินทาง ไปยังสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อ สำหรับรายละเอียดต่างๆโปรดติดต่อตัวแทนการท่องเที่ยวที่มีอยู่ทั่วไปตามเมืองต่างๆ
สายการบินในประเทศ
เกาหลีมีเครือข่ายสายการบินในประเทศที่พัฒนาขึ้นเป็นอย่างดีโดย โคเรีย แอร์ (Korean Air) และเอเชียน่า แอร์ไลน์ (Asiana Airlines) ซึ่งให้บริการครอบคลุมถึง 17 เมืองสำคัญ การสำรองที่นั่งสามารถติดต่อที่สำนักงานสายการบินที่สำนักงานท่องเที่ยวเกาหลี (02) 753-9870 การขายตั๋วยังมีที่เคาน์เตอร์ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยวของ อ.ส.ท.เกาหลี ที่สำนักงานใหญ่ในกรุงโซล
แท็กซี่
แท็กซี่มีมากมายในเกาหลีและค่าโดยสารมีราคาถูกมาก มีแท็กซี่จอดอยู่ทั่วไปในที่จุดเรียกแม็กซี่ ย่านชุมชนในเมือง ผู้ที่ต้องการโดยสารโดยรถแท็กซี่สามารถโบกเรียกตามถนนก็ได้ และมีบริการเรียกรถแท็กซี่ทางโทรศัพท์ ถึงแม้ว่าจะมีราคาสูงกว่าการเรียกรถแท็กซี่ธรรมดา เบอร์โทรศัพท์ในการเรียกรถแท็กซี่ทางโทรศัพท์ (02) 3431-5100 จำนวนคนขับรถแท็กซี่ที่สามารถพูดภาษาอังกฤษก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
แท็กซี่ธรรมดา
ระบบค่าโดยสารแท็กซี่ธรรมดาจะคำนวณจากระยะทางและเวลา ค่าโดยสาร 2 กิโลเมตรแรกที่ 1,300 วอน และจะเพิ่มขึ้น 100 วอน ในทุก ๆ ระยะ 210 เมตร ถ้าความเร็วลดลงเหลือ 15 ก.ม.ต่อชั่วโมง ค่าโดยสารจะถูกเพิ่ม 100 วอนต่อ 60 วินาที ค่าโดยสารจากสนามบินคิมโพ ไปใจกลางกรุงโซล อยู่ที่ประมาณ 12,000 วอน ค่าโดยสารจะสูงกว่านี้ถ้ามีการจราจรที่คับคั่ง ค่าโดยสารจากคิมโพไปย่านชัมชิลอยู่ที่ประมาณ 20,000 วอน ในช่วงเวลาหลังเที่ยงคืนถึงตีสี่ ค่าโดยสารจะถูกบวกเพิ่มอีก 20 เปอร์เซ็นต์
แท็กซี่เดอลุกซ์
แท็กซี่เดอลุกซ์ ในภาษาเกาหลีเรียกว่า "โมบอม" ตัวรถแท็กซี่จะถูกทาสีดำและมีเครื่องหมาย
สีเหลืองอยู่ด้านบนและมีคำว่าเดอลุกซ์แท็กซี่อยู่ด้านข้างตัวถังรถ เดอลุกซ์แท็กซี่มีห้องโดยสารที่กว้างขวางและการบริการที่มีมาตรฐานสูง วิธีคำนวณค่าโดยสารคือ 3000 วอน ใน 3 กิโลเมตรแรก และ 200 วอนต่อระยะทาง 250 เมตร หรือ ทุก ๆ 60 วินาที ถ้าความเร็วลดลงเหลือ 15 ก.ม.ต่อชั่วโมง ค่าโดยสารปกติจากคิมโพไปกลางใจเมือง และจากคิมโพไปชัมชิลอยู่ที่ประมาณ 23,000 วอน และ 35,000 วอน ตามลำดับ หลังจากชำระค่าโดยสารเรียบร้อยแล้วจะมีใบเสร็จรับเงินให้ด้วย และจะไม่มีค่าบริการเพิ่มถ้าเรียกเดอลุกซ์แท็กซี่ในช่วงดึก ในการเรียกรถเดอลุกซ์แท็กซี่สามารถเรียกได้ตามจุดเรียกแท็กซี่ซึ่งอยู่ตามโรงแรม สถานีรถไฟใต้ดิน สถานีรถประจำทาง และตามถนนสายหลัก ๆ ในเมือง
รถประจำทาง
รถประจำทางในเกาหลีจะแตกต่างกันเล็กน้อย ในเมืองต่าง ๆ เนื่องจากกรุงโซลเป็นเมืองแรกที่นักท่องเที่ยวมาเยือน ต่อจากนี้จะเป็นคำอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับระบบรถประจำทางกรุงโซล
ในกรุงโซลมีรถประจำทางอยู่ 2 แบบ คือ แบบท้องถิ่น และ แบบพิเศษ มีการแบ่งเลขหมายตามเส้นทางเดินรถ แต่เพราะสายรถเหล่านี้เขียนเป็นภาษาเกาหลีทำให้ผู้มาเยือนกรุงโซลเป็นครั้งแรกจะสับสนเอาได้ ดังนั้น การขอคำปรึกษาจากฝ่ายต้อนรับของโรงแรมในการหาป้ายรถประจำทางและสายรถสายต่าง ๆ สามารถช่วยท่านได้บ้าง ในการชำระค่าโดยสารสามารถชำระได้ทั้งเงินสด และบัตรรถประจำทาง บัตรรถประจำทางมีราคา 10,000 วอน ซึ่งมีจำหน่ายตามซุ้มใกล้รถประจำทาง ในการชำระค่าโดยสารโดยใช้บัตรรถประจำทางนั้น บัตรรถประจำทางจะถูกรูดกับเครื่องรูดบัตรใกล้ ๆ กับที่นั่งคนขับรถประจำทาง ค่าโดยสารจะถูกหักตามมูลค่าของค่าบริการโดยอัตโนมัติ เมื่อมูลค่าในบัตรรถประจำทางหมดลงเพียงแค่เติมเงินก็สามารถนำไปใช้ต่อได้
รถประจำทางท้องถิ่น
เป็นการเดินทางโดยปกติสามัญของผู้คนในกรุงโซล โดยมีเที่ยวการเดินรถโดยไม่ขาดระยะ และเป็นการเดินทางภายในกรุงโซลที่เสียค่าใช้จ่ายถูกมาก ระบบเครือข่ายรถประจำทางของกรุงโซลเป็นการขยายการให้บริการในทุกพื้นที่ในเมือง ค่าโดยสารสำหรับผู้ใหญ่ คือ 500 วอน สามารถชำระค่าโดยสารโดยเงินสดหรือบัตรรถประจำทางก็ได้ บัตรรถประจำทางมีจำหน่ายตามซุ้มใกล้รถประจำทาง
รถโค้ชประจำเมือง
หรือที่เรียกกันในภาษาเกาหลีว่า "ชวาซ๊อก" เป็นรถปรับอากาศ และให้ความสะดวกสบายกว่ามาก จอดป้ายน้อยกว่ารถประจำทางท้องถิ่น ดังนั้นทำให้วิ่งฝ่าย่านการจราจรคับคั่งได้รวดเร็วกว่า ค่าโดยสารสำหรับรถโค้ชประจำเมืองและรถโค้ชประจำเมืองแบบเดอลุกซ์รุ่นใหม่อยู่ที่ 1,000 และ 1,100 วอนตามลำดับ
.
รถไฟใต้ดิน
ทั้งกรุงโซลและพูซานมีระบบรถไฟใต้ดินที่ยอดเยี่ยม รถไฟใต้ดินเป็นการเดินทางที่มีประสิทธิภาพ และสะดวกสบาย ที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะเดินทางไปรอบๆเมือง ชื่อสถานี ช่องขายตั๋ว และเครื่องหมายบอกเส้นทางต่างๆ ระบุเป็นภาษาอังกฤษอย่างชัดเจน
รถไฟใต้ดินทั้ง 5 สายให้บริการทั่วทั้งกรุงโชลและชานเมือง และระบบเส้นทางการเดินรถใช้สีเป็นตัวกำหนด สีแดงสำหรับสาย 1, สีเขียวสำหรับสาย 2, ส้ม สาย 3, ฟ้าสาย 4 และ ม่วงสาย 5
สาย 1 - จะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าวิ่งบนพื้นดินที่ดำเนินกิจการโดยการรถไฟแห่งประเทศเกาหลี ซึ่งวิ่งระหว่างกรุงโซลกับเมืองสำคัญต่างๆ ดังนี้คือ อินชอน ซูวอน อันซาน และอุยจองบู
สาย 2 - วิ่งเป็นวงกลมข้าม แม่น้ำฮานคัง จากศาลากลางจังหวัดผ่าน อึลชิโร ข้ามแม่น้ำไปชัมชิล ยองดอง และวิ่งขึ้นเหนืออีกครั้งไปย่านชินชอน
สาย 3 - วิ่งจากแทวา ทางตะวันตกเฉียงเหนือไปยังโอริ ทางใต้เชื่อมระหว่างกรุงโซลกับนครแห่งใหม่สองแห่ง คือ พันดัง และอิลซาน
สาย 4 - จะวิ่งตรงกันข้ามกับสาย 3 เริ่มจากทังกอแก ทางตะวันออกเฉียงเหนือถึงซาดัง ทางใต้และเชื่อมต่อกับทางรถไฟสายอันซาน
สาย 5 - วิ่งผ่านใจกลางกรุงโซลและวิ่งไปถึงสนามบินคิมโพซึ่งเพิ่งจะเสร็จสมบูรณ์ใหม่ๆ สาย 7 และ 8 เปิดให้บริการเป็นบางส่วนและสาย 6 อยู่ในระหว่างก่อสร้าง
รถไฟใต้ดินสะอาดและเป็นวิธีการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ สถานีรถไฟก่อสร้างอย่างสวยงามและสบายตาด้วยงานศิลปต่างๆ ที่ประดับไว้ตามกำแพง ค่าโดยสารไม่แพง ตั๋วรถเที่ยวเดียวที่จะไปที่สถานีไหนก็ได้ในเมืองมีราคาประมาณ 450 วอนถึง 650 วอนรวมทั้งการเปลี่ยนเส้นทางระหว่างทาง
บริการรถเช่า
การเช่ารถมีให้สำหรับนักท่องเที่ยวที่อยากขับรถเที่ยวในเกาหลี ค่าเช่าอยู่ระหว่าง 45,000 วอนถึง 230.000 วอนต่อวัน การขับรถอย่างปลอดภัยอาศัยการฝึกฝนบ้าง ก็เพราะกฏจราจรที่แตกต่างกันออกไป และความไม่คุ้นเคยกับถนนหนทาง ควรจ้างคนขับรถไปด้วย
นักท่องเที่ยวที่อยากเช่ารถขับเองต้องมีคุณสมบัติดังนี้
1. ขับรถมานานกว่า 1 ปี
2. มีใบอนุญาตขับรถสากล
3. อายุเกิน 21 ปี
4. มีหนังสือเดินทางที่ยังไม่หมดอายุ
รถโดยสารพิเศษวิ่งระยะไกล
บริการเดินรถที่ไว้ใจได้ และรวดเร็วโดยวิ่งบนทางด่วนที่มีอยู่ทั่วทั้งประเทศซึ่งสามารถไปถึงจุดสำคัญต่างๆ
เกือบทั้งหมดได้ ในกรุงโซลมีสถานีรถประจำทางสองสถานี สถานีขนส่งรถโดยสารพิเศษกรุงโซลเป็นสถานีขนส่งหลัก สำหรับการเดินทางจากกรุงโซลไปยังเมืองหลักอื่นๆ การไปสถานีขนส่งรถโดยสารพิเศษกรุงโซลทำได้อย่างสะดวกสบายโดยรถไฟใต้ดินสาย 3 ไปลงที่สถานีต้นทางรถโดยสาร สถานีขนส่งรถโดยสารพิเศษทงโซล ซึ่งเรียกว่า สถานี คูอุย อยู่ใกล้กับสถานีรถใต้ดิน คังเบียน โดยใช้รถไฟใต้ดินสาย 2
สถานีขนส่งของรถโดยสารพิเศษกรุงโซลแบ่งออกเป็น 2 ส่วนแยกตามอาคาร สถานีขนส่งเคียงบูซาน ให้บริการระหว่างสายโซล-พูซานและครอบคลุมถึงเมืองสำคัญทางใต้ของกรุงโซล รวมถึงแทจอน แทกู พูซาน และเมืองประวัติศาสตร์ เคียงจู สถานีขนส่งโฮนัม-ยองดองซาน ครอบคลุมถึงเมืองต่างๆ ทางฝั่งตะวันออกและจังหวัดต่างๆทางตะวันตกเฉียงใต้รวมถึงควางจู และมกโพ
รถโดยสารระดับ ซูพีเรีย
แม้ว่าค่าโดยสารจะสูงกว่ารถแบบธรรมดา แต่ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่งด้วยว่าที่นั่งอันกว้างขวาง และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ และวีดิโอ
สถานีกรุงโซล (02) 782-5551/2
สถานีทงโซล (02) 458-4852/4
รถไฟ
รถไฟโดยสารที่ดำเนินกิจการโดยการรถไฟแห่งประเทศเกาหลี ให้บริการ รวดเร็ว ตรงเวลาเชื่อถือได้และค่าโดยสารอยู่ในระดับปานกลาง รถไฟวิ่งตรงตามเวลา และไม่ได้รับผลกระทบต่อการจราจรที่คับคั่งในช่วงวันหยุด เครือข่ายที่ขยายขึ้นครอบคลุมเกือบทุกส่วนของประเทศ
มีการแบ่งการเดินรถเป็นสามระดับ : ด่วนพิเศษแซมาล-โฮ รถด่วนมูกุงฮวา-โฮ และด่วนชั้นประหยัดทง-อิล-โฮ แซมาล-โฮ เป็นการเดินทางที่รวดเร็วและสะดวกสบายที่สุด ตู้โดยสารทุกตู้มีที่นั่งที่สะดวกสบายและไม่แออัดยัดเยียด รถไฟมีห้องส่วนไว้คอยบริการการเดินทางทั้งครอบครัว หรือมากันเป็นกลุ่มย่อยๆ
ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดยาวรถไฟจะเต็มทุกเที่ยว การจองตั๋วล่วงหน้า หรือซื้อล่วงหน้ามีให้บริการที่สถานีรถไฟ หรือตัวแทนการท่องเที่ยว สำนักงานท่องเที่ยวเกาหลี(Korea Travel Bureau) ((02) 753-9870) มาให้บริการ ขายตั๋วรถไฟที่ศูนย์ข่าวสารการท่องเที่ยวของ อ.ส.ท.เกาหลี มีเคาน์เตอร์พิเศษสำหรับขายให้นักท่องเที่ยวที่สถานีหลักบางสถานี
เคาน์เตอร์ข้อมูลการเดินรถไฟสำหรับชาวต่างชาติ - โซล (02) 392-7811
รถโดยสารวิ่งระหว่างเมือง (Intercity Bus)
เกาหลีมีบริการรถวิ่งระหว่างเมืองที่ยอดเยี่ยมซึ่งเชื่อมการเดินทางระหว่างเมืองต่างๆ ไม่ว่าเล็กใหญ่ เนื่องจากไม่มีตารางเวลาเป็นภาษาอังกฤษเลย อาจต้องให้เพื่อนชาวเกาหลีแนะนำ บริษัททัวร์ต่างๆ ให้บริการรถทัวร์แก่นักท่องเที่ยวที่ไม่อยากจะใช้รถโดยสารระหว่างเมืองในการเดินทาง ไปยังสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อ สำหรับรายละเอียดต่างๆโปรดติดต่อตัวแทนการท่องเที่ยวที่มีอยู่ทั่วไปตามเมืองต่างๆ
สายการบินในประเทศ
เกาหลีมีเครือข่ายสายการบินในประเทศที่พัฒนาขึ้นเป็นอย่างดีโดย โคเรีย แอร์ (Korean Air) และเอเชียน่า แอร์ไลน์ (Asiana Airlines) ซึ่งให้บริการครอบคลุมถึง 17 เมืองสำคัญ การสำรองที่นั่งสามารถติดต่อที่สำนักงานสายการบินที่สำนักงานท่องเที่ยวเกาหลี (02) 753-9870 การขายตั๋วยังมีที่เคาน์เตอร์ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยวของ อ.ส.ท.เกาหลี ที่สำนักงานใหญ่ในกรุงโซล
ศาสนาของเกาหลี
ศาสนาของเกาหลี
ประชากรเกาหลีมีอิสระในการเลือกนับถือศาสนา ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและคริสต์ นอกจากนี้ยังมีศาสนาขงจื้อและลัทธิกราบ ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสืบต่อกันมาแต่โบราณ
ศาสนาพุทธเข้ามาในคาบสมุทรเกาหลีเมื่อศตวรรษที่ 5 และเป็นศาสนาประจำชาติของเกาหลีมาตั้งแต่เดิม เนื่องจากได้รับอารยธรรม จากจีน มรดกทางวัฒนธรรม และสถานที่โบราณส่วนมากเกี่ยวข้องกับ
ศาสนาพุทธเหมือนประเทศไทย
หลังสงครามเกาหลียุติแล้ว องค์กรศาสนาคริสต์จากต่างประเทศ และมิชชันนารีเข้าไปในประเทศเกาหลีมากมาย นายลี ซึงมันประธานาธิบดีคนแรกของเกาหลีใต้ก็เป็นคริสเตียน ปัจจุบันศาสนา
คริสต์ได้แพร่หลายในประเทศเกาหลี มีโบสถ์อยู่ทั่วไปในเมือง
และส่งมิชชันนารีไประยังประเทศต่าง ๆ มากเป็นอันดับ 5 ของโลก
ส่วนศาสนาพุทธมีหลักในการถือสันโดษจึงมีวัดอยู่บนภูเขาและ
ชานเมือง นอกจาก 2 ศาสนานี้แล้วชาวเกาหลียังนับถือศาสนาขงจื๊อ
ลัทธิความเชื่อต่าง ๆ และยังมีคริสต์นิกายคาทอลิค การที่ชาวเกาหลี
เป็นคนกระตือรือร้นและมีความคิดริเริ่มได้สะท้อนให้เห็นด้าน
ศาสนาด้วย เข่นมีผู้นำทางศาสนาและลัทธิความเชื่อแปลกใหม่เกิดขึ้น
ซึ่งบางรายก็เป็นปัญหาทางสังคมไม่น้อย
สถิติการนับถือศาสนาของคนเกาหลี
ศาสนาพุทธ 26.3 %
ศาสนาคริสต์ 18.6 %
ศาสนาขงจื้อ 0.7 %
ศาสนาคาทอลิค 7.0 %
อื่น 1.1 %
รวม 53.7 %
ประชากรเกาหลีมีอิสระในการเลือกนับถือศาสนา ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและคริสต์ นอกจากนี้ยังมีศาสนาขงจื้อและลัทธิกราบ ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสืบต่อกันมาแต่โบราณ
ศาสนาพุทธเข้ามาในคาบสมุทรเกาหลีเมื่อศตวรรษที่ 5 และเป็นศาสนาประจำชาติของเกาหลีมาตั้งแต่เดิม เนื่องจากได้รับอารยธรรม จากจีน มรดกทางวัฒนธรรม และสถานที่โบราณส่วนมากเกี่ยวข้องกับ
ศาสนาพุทธเหมือนประเทศไทย
หลังสงครามเกาหลียุติแล้ว องค์กรศาสนาคริสต์จากต่างประเทศ และมิชชันนารีเข้าไปในประเทศเกาหลีมากมาย นายลี ซึงมันประธานาธิบดีคนแรกของเกาหลีใต้ก็เป็นคริสเตียน ปัจจุบันศาสนา
คริสต์ได้แพร่หลายในประเทศเกาหลี มีโบสถ์อยู่ทั่วไปในเมือง
และส่งมิชชันนารีไประยังประเทศต่าง ๆ มากเป็นอันดับ 5 ของโลก
ส่วนศาสนาพุทธมีหลักในการถือสันโดษจึงมีวัดอยู่บนภูเขาและ
ชานเมือง นอกจาก 2 ศาสนานี้แล้วชาวเกาหลียังนับถือศาสนาขงจื๊อ
ลัทธิความเชื่อต่าง ๆ และยังมีคริสต์นิกายคาทอลิค การที่ชาวเกาหลี
เป็นคนกระตือรือร้นและมีความคิดริเริ่มได้สะท้อนให้เห็นด้าน
ศาสนาด้วย เข่นมีผู้นำทางศาสนาและลัทธิความเชื่อแปลกใหม่เกิดขึ้น
ซึ่งบางรายก็เป็นปัญหาทางสังคมไม่น้อย
สถิติการนับถือศาสนาของคนเกาหลี
ศาสนาพุทธ 26.3 %
ศาสนาคริสต์ 18.6 %
ศาสนาขงจื้อ 0.7 %
ศาสนาคาทอลิค 7.0 %
อื่น 1.1 %
รวม 53.7 %
นิสัยของคนเกาหลี
นิสัยของคนเกาหลี
ถ้าคุณไปเกาหลี เดินชนใครสักคน เขาไม่มีเวลามาฟังคุณขอโทษ
ลุกขึ้นได้ก็จะรีบวิ่งไป คำว่า “เร็ว ๆ” ติดปากและฝังลึกในใจของคนเกาหลี
อดีตเกาหลีเกิดสงครามบ่อย ในปัจจุบันผู้ชายเกาหลีทุกคนต้อง
เข้าค่ายทหาร กลยุทธของกองทัพคือ “ต่อสู้รวดเร็ว ทำให้สำเร็จ อย่างรวดเร็ว”
ผู้ชายเกาหลีจึงติดนิสัยทำอะไรอย่างรวดเร็วจากชีวิตการเป็นทหาร
บางคนว่า ประเทศเกาหลีเปลี่ยนจากประเทศเกษตรกรรมเป็นประเทศ
อุตสาหกรรมเร็วเกินไป สังคมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันจนบางคนตามไม่ทัน
ในสังคมเกาหลีไม่ยอมรับคนที่ขี้เกียจและเฉื่อยชา ตั้งแต่เด็กเล็กจน
ถึงคนชราต่างก็ยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน ชาวเกาหลีไม่ได้คิดว่าวัน
นี้ฝนตกหรือหิมะตกจึงไปทำงานช้าได้ หัวหน้าอาจจะยอมรับ แต่ยังอยู่ใน
ความจำเขาก็ได้ ดังนั้นช่วงเช้าเรามักจะเห็นคนที่วิ่งกระหืดกระหอบ
ไปทำงาน และบางคนยื่นมือในช่องประตูของรถไฟใต้ดินซึ่งกำลังจะปิด
เพื่อขึ้นให้ทัน
ในการขึ้นบันไดเลื่อนที่เกาหลีต้องชิดขวาเว้นที่ทางซ้ายให้คนที่
ใจร้อนวิ่งขึ้นลงแข่งกับเวลา
ถึงแม้ว่าคนเกาหลีจะใจร้อน และกระตือรือร้นมากไปก็ยังมีข้อดี
ทางด้านนิสัย เรียกว่า ช็อง เป็นความรู้สึกที่มีให้กับคนที่รู้จักหรือคนที่เคย
มีมิตรไมตรีต่อกันแม้ว่าพบกันไม่นานและลาจากกันก็จะให้เบอร์โทร
และสิ่งของที่ระลึก เมื่อทำงานด้วยกันนาน ๆ ถึงเวลาลาออก ก็แสดงความ
อาลัย และมักชวนกินข้าวด้วยกัน
ในสังคมเกาหลีนั้นมักไม่ต่างอะไรนักกับการสงคราม และสงคราม
นี้เป็นสงครามชีวิตที่ต้องแข่งกับทั้งเวลาและคนรอบข้าง…ในสถานการณ์
เช่นนี้ ใครหละจะกล้าอยู่เฉย ๆ รอให้อดตาย ?
ปัจจุบันประเทศเกาหลีพัฒนาเป็นประเทศอุตสาหกรรม บางครั้งถูก
เขาทำร้าย สมควรที่จะแก้แค้น แต่เมื่อได้โอกาส ทำไม่ลง หรือปฏิเสธ
คำขอร้องของคนรู้จักกันไม่ได้ เพราะ “ช็อง”
ถ้าท่านที่เคยทำงานกับคนเกาหลีอาจจะรู้ดีว่าหัวหน้าเกาหลีไม่ได้
เคี่ยวมาก หรือท่านที่ทำธุรกิจกับคนเกาหลี ถ้าจะทำงานให้ถูกใจเขาก็ต้อง
ทำให้รวดเร็วทันใจ
ถ้าคุณไปเกาหลี เดินชนใครสักคน เขาไม่มีเวลามาฟังคุณขอโทษ
ลุกขึ้นได้ก็จะรีบวิ่งไป คำว่า “เร็ว ๆ” ติดปากและฝังลึกในใจของคนเกาหลี
อดีตเกาหลีเกิดสงครามบ่อย ในปัจจุบันผู้ชายเกาหลีทุกคนต้อง
เข้าค่ายทหาร กลยุทธของกองทัพคือ “ต่อสู้รวดเร็ว ทำให้สำเร็จ อย่างรวดเร็ว”
ผู้ชายเกาหลีจึงติดนิสัยทำอะไรอย่างรวดเร็วจากชีวิตการเป็นทหาร
บางคนว่า ประเทศเกาหลีเปลี่ยนจากประเทศเกษตรกรรมเป็นประเทศ
อุตสาหกรรมเร็วเกินไป สังคมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันจนบางคนตามไม่ทัน
ในสังคมเกาหลีไม่ยอมรับคนที่ขี้เกียจและเฉื่อยชา ตั้งแต่เด็กเล็กจน
ถึงคนชราต่างก็ยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน ชาวเกาหลีไม่ได้คิดว่าวัน
นี้ฝนตกหรือหิมะตกจึงไปทำงานช้าได้ หัวหน้าอาจจะยอมรับ แต่ยังอยู่ใน
ความจำเขาก็ได้ ดังนั้นช่วงเช้าเรามักจะเห็นคนที่วิ่งกระหืดกระหอบ
ไปทำงาน และบางคนยื่นมือในช่องประตูของรถไฟใต้ดินซึ่งกำลังจะปิด
เพื่อขึ้นให้ทัน
ในการขึ้นบันไดเลื่อนที่เกาหลีต้องชิดขวาเว้นที่ทางซ้ายให้คนที่
ใจร้อนวิ่งขึ้นลงแข่งกับเวลา
ถึงแม้ว่าคนเกาหลีจะใจร้อน และกระตือรือร้นมากไปก็ยังมีข้อดี
ทางด้านนิสัย เรียกว่า ช็อง เป็นความรู้สึกที่มีให้กับคนที่รู้จักหรือคนที่เคย
มีมิตรไมตรีต่อกันแม้ว่าพบกันไม่นานและลาจากกันก็จะให้เบอร์โทร
และสิ่งของที่ระลึก เมื่อทำงานด้วยกันนาน ๆ ถึงเวลาลาออก ก็แสดงความ
อาลัย และมักชวนกินข้าวด้วยกัน
ในสังคมเกาหลีนั้นมักไม่ต่างอะไรนักกับการสงคราม และสงคราม
นี้เป็นสงครามชีวิตที่ต้องแข่งกับทั้งเวลาและคนรอบข้าง…ในสถานการณ์
เช่นนี้ ใครหละจะกล้าอยู่เฉย ๆ รอให้อดตาย ?
ปัจจุบันประเทศเกาหลีพัฒนาเป็นประเทศอุตสาหกรรม บางครั้งถูก
เขาทำร้าย สมควรที่จะแก้แค้น แต่เมื่อได้โอกาส ทำไม่ลง หรือปฏิเสธ
คำขอร้องของคนรู้จักกันไม่ได้ เพราะ “ช็อง”
ถ้าท่านที่เคยทำงานกับคนเกาหลีอาจจะรู้ดีว่าหัวหน้าเกาหลีไม่ได้
เคี่ยวมาก หรือท่านที่ทำธุรกิจกับคนเกาหลี ถ้าจะทำงานให้ถูกใจเขาก็ต้อง
ทำให้รวดเร็วทันใจ
ประวัติของอาหารกิมจิ

ประวัติของอาหารกิมจิ
ตั้งแต่มนุษย์เริ่มทำการเพาะปลูกมานั้น ผักเป็นที่ชื่นชอบเนื่องจากมีวิตามินและแร่ธาตุมากมาย อย่างไรก็ดีในฤดูหนาวเมื่อการเพาะปลูกไม่เอื้ออำนวยจึงได้นำไปสู่การพัฒนาการการถนอมอาหารโดยวิธีการหมักดอง กิมจิซึ่งเป็นผักดองชนิดหนึ่งจึงถือกำเนิดขึ้นในศตวรรษที่ 7
กำเนิดการใช้พริกเผ็ดป่น
แรกทีเดียว กิมจิเป็นผักดองเค็มดีๆนี่เอง แต่ในระหว่างศตวรรษที่ 12 ได้มีการทำกิมจิในรูปแบบใหม่ที่มีส่วนผสมของเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสและในศตวรรษที่ 18 พริกเผ็ดป่นก็ได้มาเป็นส่วนผสมที่สำคัญของกิมจิในที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องขอขอบคุณการนำเอากะหล่ำปลีเข้ามาในศตวรรษที่ 19 มาทำเป็นกิมจิซึ่งเป็นที่ทราบกันดีในปัจจุบันนี้
ที่มาของชื่อกิมจิ
เป็นที่น่าสงสัยกันมาตลอดว่าชื่อกิมจินี้คงมาจากคำว่าชิมเช (Shimchae) (ผักดองเค็ม) แต่ด้วยสำเนียงที่เปลี่ยนไป ก็จะกลายเป็น: ชิมเช - คิมเช - กิมเช - กิมจิ
ทำไมกิมจิถึงได้มีการพัฒนาในประเทศเกาหลี
ในโลกนี้มีอาหารประเภทผักหมักดองไม่กี่ชนิด เหตุผลเป็นไปได้ว่ากิมจิได้รับการพัฒนาเป็นอาหารหมักขึ้นชื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศเกาหลีมีดังนี้:
1) ผักต่างๆเป็นที่นิยมของคนโบราณในประเทศเกาหลี การผลิตที่สำคัญคือการเกษตรกรรม
2) ชาวเกาหลีมีวิธีการที่น่าทึ่งในการหมักปลาเพื่อใช้เป็นเครื่องปรุงรส
3) กะหล่ำปลี (Brassica) ซึ่งเหมาะในการทำกิมจิมีปลูกอยู่ทั่วไป
มีการบอกเล่ากันมาว่าการพัฒนากิมจิมีรากฐานมาจากสมัยนิยมการถือครอบครองที่ดินสำหรับพระซึ่งเริ่มมีมาก่อนสมัยของสามอาณาจักรบนคาบสมุทรเกาหลี เนื่องจากฤดูหนาวอันหนาวเหน็บนั้น ผู้คนในสมัยนั้นจำต้องรู้วิธีการถนอมอาหารประเภทผักเพื่อเก็บรักษาไว้
กิมจิในสมัยโบราณ
เป็นการยากที่จะพิสูจน์ขบวนการการพัฒนากิมจิในสมัยโบราณเพราะการบันทึกทางประวัติศาสตร์ในสมัยนั้นแทบจะไม่มีเลย เราเพียงแต่สันนิษฐานเอาว่าใช้วิธีการนำผักมาดองเกลือเพื่อที่จะเก็บรักษาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น
กิมจิในสมัยอาณาจักรโคเรียว
แม้จะไม่มีการบันทึกแน่ชัดลงไปว่ามีการพบกิมจิในสมัยก่อน กะหล่ำปลีได้ถูกกล่าวถึงในตำรายารักษาโรคทางภาคตะวันออกเรียกว่า ฮันยักกูกึบบัง (Hanyakgugeupbang) มีกิมจิสองชนิดคือ กิมจิ-จางอาจิ (Kimchi-jangajji) (หัวไชเท้าฝานเป็นแผ่นดองด้วยซอสถั่วเหลือง) และ ซุมมู โซกึมชอลรี (Summu Sogeumjeori - หัวไชโป๊) สมัยนี้กิมจิเริ่มได้รับความสนใจว่าเป็นอาหารแปรรูปที่ชื่นชอบโดยไม่คำนึงถึงฤดูกาลและการเก็บรักษาในฤดูหนาว สงสัยกันว่าการพัฒนาให้มีรสชาติในสมัยนั้นคือการทำกิมจิให้มีรสจัดจ้าน
กิมจิในสมัยโชซอน
หลังจากที่ได้มีการนำผักจากต่างประเทศเข้ามา กะหล่ำปลีใช้เป็นผักหลักในการทำกิมจิโดยทั่วไป ต้นศตวรรษที่ 17 (หลังจากที่ถูกญี่ปุ่นรุกรานในปี ค.ศ. 1592) มีการนำเข้าพริกจากประเทศญี่ปุ่น หลังจากนั้นราว 200 ปี พริกได้ถูกใช้เป็นส่วนผสมอย่างหนึ่งของกิมจิ ดังนั้นราวปลายสมัยโชซอนสีของกิมจิจึงกลายมาเป็นสีแดง
กิมจิในราชสำนักโชซอน
ตามปกติมีกิมจิสามชนิดที่ได้ถูกนำขึ้นมาถวายต่อกษัตริย์ในราชวงศ์โชซอน ได้แก่กะหล่ำปลีล้วน ชอทกุกจิ (Jeotgukji) เป็นกิมจิที่ผสมด้วยปลาหมักจำนวนมาก กิมจิหัวไชเท้า หรือ คักดูกิ (kkakdugi) และกิมจิน้ำตำราอาหารของโชซอน คือ โชซอน มูซางซานชิก โยรีเจบ็อบ (Joseon massangsansik yorijebeop) อธิบายการทำ ชอทกุกจิดังนี้:
1) ขั้นตอนแรกหั่นกะหล่ำปลีและหัวไชเท้าที่ล้างสะอาดแล้วเป็นชิ้นเล็กๆแล้วหมักเกลือ
2) นำมาผสมกับพริกแดงสับ กระเทียม ดรอบวอท (มินาริ -minari) ใบมัสตาด และสาหร่ายทะเล
3) ต้มปลาหมักแล้วทิ้งไว้ให้เย็น
4) ผสมน้ำปลาต้มกับเครื่องปรุงทั้งหมด
5) นำไปหมักในหม้อแล้วปล่อยทิ้งไว้จนได้ที่
แม้หัวไชเท้าและน้ำจะเป็นวัตถุหลักในการทำกิมจิน้ำ (dongchimi) ยังมีเครื่องปรุงหลายอย่างใช้ในการเพิ่มรสชาติสำหรับราชสำนักโชซอน หัวไชเท้าที่นำไปทำกิมจิน้ำจะต้องมีรูปทรงที่ดีและจะต้องล้างและหมักด้วยเกลือก่อนที่จะนำไปหมักในไหฝังดิน มีเกร็ดเล็กน้อยว่ากษัตริย์โกชอง (Gojong) กษัตริย์องค์รองสุดท้ายของโชซอน โปรดก๋วยเตี๋ยวเย็นผสมในกิมจิน้ำพร้อมด้วยน้ำซุปเนื้อเป็นอาหารมื้อค่ำในฤดูหนาว ดังนั้นจึงมีการทำกิมจิน้ำตำหรับพิเศษโดยมีลูกแพร์เป็นส่วนผสมใช้ทำก๋วยเตี๋ยวเย็นโดยเฉพาะ
กิมจิสมัยใหม่
มีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์พบว่ากิมจิเป็นอาหารบำรุงอย่างดีและมีนักโภชนาการทั้งหลายยังได้แนะนำให้เป็นอาหารในอนาคตสำหรับการบริโภคทั้งในและต่างประเทศ ดังนั้นกิมจิจึงเป็นสินค้าส่งออกไปยังประเทศต่างๆที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ชาวเกาหลีที่เดินทางเข้าประเทศจีน รัสเซีย และ เกาะฮาวาย และ ญี่ปุ่น เป็นคนแรกที่แนะนำกิมจิและรับประทานกิมจิเป็นเครื่องเคียงและค่อยๆเป็นที่นิยมขึ้นเรื่อยๆในหมู่ชาวต่างชาติ ด้วยประการฉะนี้จะพบกิมจิได้ในที่ที่มีชาวเกาหลีอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอเมริกาและญี่ปุ่นซึ่งมีชาวเกาหลีมากมาย กิมจิบรรจุกล่องหาได้ง่าย แต่ก่อนการผลิตและการบริโภคกิมจิจะอยู่ในสังคมชาวเกาหลีเท่านั้น แต่ปัจจุบันได้กลายเป็นอาหารของโลกไปแล้ว
ตั้งแต่มนุษย์เริ่มทำการเพาะปลูกมานั้น ผักเป็นที่ชื่นชอบเนื่องจากมีวิตามินและแร่ธาตุมากมาย อย่างไรก็ดีในฤดูหนาวเมื่อการเพาะปลูกไม่เอื้ออำนวยจึงได้นำไปสู่การพัฒนาการการถนอมอาหารโดยวิธีการหมักดอง กิมจิซึ่งเป็นผักดองชนิดหนึ่งจึงถือกำเนิดขึ้นในศตวรรษที่ 7
กำเนิดการใช้พริกเผ็ดป่น
แรกทีเดียว กิมจิเป็นผักดองเค็มดีๆนี่เอง แต่ในระหว่างศตวรรษที่ 12 ได้มีการทำกิมจิในรูปแบบใหม่ที่มีส่วนผสมของเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสและในศตวรรษที่ 18 พริกเผ็ดป่นก็ได้มาเป็นส่วนผสมที่สำคัญของกิมจิในที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องขอขอบคุณการนำเอากะหล่ำปลีเข้ามาในศตวรรษที่ 19 มาทำเป็นกิมจิซึ่งเป็นที่ทราบกันดีในปัจจุบันนี้
ที่มาของชื่อกิมจิ
เป็นที่น่าสงสัยกันมาตลอดว่าชื่อกิมจินี้คงมาจากคำว่าชิมเช (Shimchae) (ผักดองเค็ม) แต่ด้วยสำเนียงที่เปลี่ยนไป ก็จะกลายเป็น: ชิมเช - คิมเช - กิมเช - กิมจิ
ทำไมกิมจิถึงได้มีการพัฒนาในประเทศเกาหลี
ในโลกนี้มีอาหารประเภทผักหมักดองไม่กี่ชนิด เหตุผลเป็นไปได้ว่ากิมจิได้รับการพัฒนาเป็นอาหารหมักขึ้นชื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศเกาหลีมีดังนี้:
1) ผักต่างๆเป็นที่นิยมของคนโบราณในประเทศเกาหลี การผลิตที่สำคัญคือการเกษตรกรรม
2) ชาวเกาหลีมีวิธีการที่น่าทึ่งในการหมักปลาเพื่อใช้เป็นเครื่องปรุงรส
3) กะหล่ำปลี (Brassica) ซึ่งเหมาะในการทำกิมจิมีปลูกอยู่ทั่วไป
มีการบอกเล่ากันมาว่าการพัฒนากิมจิมีรากฐานมาจากสมัยนิยมการถือครอบครองที่ดินสำหรับพระซึ่งเริ่มมีมาก่อนสมัยของสามอาณาจักรบนคาบสมุทรเกาหลี เนื่องจากฤดูหนาวอันหนาวเหน็บนั้น ผู้คนในสมัยนั้นจำต้องรู้วิธีการถนอมอาหารประเภทผักเพื่อเก็บรักษาไว้
กิมจิในสมัยโบราณ
เป็นการยากที่จะพิสูจน์ขบวนการการพัฒนากิมจิในสมัยโบราณเพราะการบันทึกทางประวัติศาสตร์ในสมัยนั้นแทบจะไม่มีเลย เราเพียงแต่สันนิษฐานเอาว่าใช้วิธีการนำผักมาดองเกลือเพื่อที่จะเก็บรักษาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น
กิมจิในสมัยอาณาจักรโคเรียว
แม้จะไม่มีการบันทึกแน่ชัดลงไปว่ามีการพบกิมจิในสมัยก่อน กะหล่ำปลีได้ถูกกล่าวถึงในตำรายารักษาโรคทางภาคตะวันออกเรียกว่า ฮันยักกูกึบบัง (Hanyakgugeupbang) มีกิมจิสองชนิดคือ กิมจิ-จางอาจิ (Kimchi-jangajji) (หัวไชเท้าฝานเป็นแผ่นดองด้วยซอสถั่วเหลือง) และ ซุมมู โซกึมชอลรี (Summu Sogeumjeori - หัวไชโป๊) สมัยนี้กิมจิเริ่มได้รับความสนใจว่าเป็นอาหารแปรรูปที่ชื่นชอบโดยไม่คำนึงถึงฤดูกาลและการเก็บรักษาในฤดูหนาว สงสัยกันว่าการพัฒนาให้มีรสชาติในสมัยนั้นคือการทำกิมจิให้มีรสจัดจ้าน
กิมจิในสมัยโชซอน
หลังจากที่ได้มีการนำผักจากต่างประเทศเข้ามา กะหล่ำปลีใช้เป็นผักหลักในการทำกิมจิโดยทั่วไป ต้นศตวรรษที่ 17 (หลังจากที่ถูกญี่ปุ่นรุกรานในปี ค.ศ. 1592) มีการนำเข้าพริกจากประเทศญี่ปุ่น หลังจากนั้นราว 200 ปี พริกได้ถูกใช้เป็นส่วนผสมอย่างหนึ่งของกิมจิ ดังนั้นราวปลายสมัยโชซอนสีของกิมจิจึงกลายมาเป็นสีแดง
กิมจิในราชสำนักโชซอน
ตามปกติมีกิมจิสามชนิดที่ได้ถูกนำขึ้นมาถวายต่อกษัตริย์ในราชวงศ์โชซอน ได้แก่กะหล่ำปลีล้วน ชอทกุกจิ (Jeotgukji) เป็นกิมจิที่ผสมด้วยปลาหมักจำนวนมาก กิมจิหัวไชเท้า หรือ คักดูกิ (kkakdugi) และกิมจิน้ำตำราอาหารของโชซอน คือ โชซอน มูซางซานชิก โยรีเจบ็อบ (Joseon massangsansik yorijebeop) อธิบายการทำ ชอทกุกจิดังนี้:
1) ขั้นตอนแรกหั่นกะหล่ำปลีและหัวไชเท้าที่ล้างสะอาดแล้วเป็นชิ้นเล็กๆแล้วหมักเกลือ
2) นำมาผสมกับพริกแดงสับ กระเทียม ดรอบวอท (มินาริ -minari) ใบมัสตาด และสาหร่ายทะเล
3) ต้มปลาหมักแล้วทิ้งไว้ให้เย็น
4) ผสมน้ำปลาต้มกับเครื่องปรุงทั้งหมด
5) นำไปหมักในหม้อแล้วปล่อยทิ้งไว้จนได้ที่
แม้หัวไชเท้าและน้ำจะเป็นวัตถุหลักในการทำกิมจิน้ำ (dongchimi) ยังมีเครื่องปรุงหลายอย่างใช้ในการเพิ่มรสชาติสำหรับราชสำนักโชซอน หัวไชเท้าที่นำไปทำกิมจิน้ำจะต้องมีรูปทรงที่ดีและจะต้องล้างและหมักด้วยเกลือก่อนที่จะนำไปหมักในไหฝังดิน มีเกร็ดเล็กน้อยว่ากษัตริย์โกชอง (Gojong) กษัตริย์องค์รองสุดท้ายของโชซอน โปรดก๋วยเตี๋ยวเย็นผสมในกิมจิน้ำพร้อมด้วยน้ำซุปเนื้อเป็นอาหารมื้อค่ำในฤดูหนาว ดังนั้นจึงมีการทำกิมจิน้ำตำหรับพิเศษโดยมีลูกแพร์เป็นส่วนผสมใช้ทำก๋วยเตี๋ยวเย็นโดยเฉพาะ
กิมจิสมัยใหม่
มีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์พบว่ากิมจิเป็นอาหารบำรุงอย่างดีและมีนักโภชนาการทั้งหลายยังได้แนะนำให้เป็นอาหารในอนาคตสำหรับการบริโภคทั้งในและต่างประเทศ ดังนั้นกิมจิจึงเป็นสินค้าส่งออกไปยังประเทศต่างๆที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ชาวเกาหลีที่เดินทางเข้าประเทศจีน รัสเซีย และ เกาะฮาวาย และ ญี่ปุ่น เป็นคนแรกที่แนะนำกิมจิและรับประทานกิมจิเป็นเครื่องเคียงและค่อยๆเป็นที่นิยมขึ้นเรื่อยๆในหมู่ชาวต่างชาติ ด้วยประการฉะนี้จะพบกิมจิได้ในที่ที่มีชาวเกาหลีอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอเมริกาและญี่ปุ่นซึ่งมีชาวเกาหลีมากมาย กิมจิบรรจุกล่องหาได้ง่าย แต่ก่อนการผลิตและการบริโภคกิมจิจะอยู่ในสังคมชาวเกาหลีเท่านั้น แต่ปัจจุบันได้กลายเป็นอาหารของโลกไปแล้ว
อาหารเกาหลี
อาหารเกาหลี
รู้จักกับอาหารเกาหลี
อาหารนานาชนิดมากหลายพบได้ในประเทศเกาหลี แรกเริ่มเดิมทีเกาหลีเป็นประเทศเกษตรกรรม และชาวเกาหลีเพาะปลูกข้าวเป็นอาหารหลักมาตั้งแต่โบราณกาล มาในสมัยนี้อาหารเกาหลีจะเป็นตำหรับซึ่งประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์นานาชนิด ปลา พร้อมด้วยพืชสีเขียวและผักต่างๆ อาหารหมักดองต่างๆ เช่น กิมจิ จอทกอล (jeotgal) (อาหารทะเลหมักเกลือ) และ ดนจัง (deonjang) (ถั่วเหลืองหมักเหลว) ขึ้นชื่อในรสชาติโดยเฉพาะและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง
จุดเด่นในการตั้งโต๊ะอาหารเกาหลีคืออาหารจานต่างๆ ถูกนำมาจัดวางในคราวเดียวกัน โดยการปฏิบัติสืบทอดกันมา มีการเสิร์ฟอาหารประเภทออร์เดิฟเริ่มจากอาหร 3 ชนิด สำหรับสามัญชนถึง 12 ชนิดสำหรับชนชั้นวงศานุวงศ์ การจัดโต๊ะอาหารต่างกันไปขึ้นอยู่กับว่ามีการเสิร์ฟอาหารจานก๋วยเตี๋ยวหรือเนื้อหรือไม่ มีการแสดงการจัดโต๊ะอาหารตามกฏระเบียบให้ผู้สนใจเรื่องอาหารและการรับประทานอาหารได้เห็น หากจะเปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างจีนและญี่ปุ่นแล้วเกาหลีนิยมใช้ช้อนมากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการเสิร์ฟน้ำซุป
ชนิดของอาหารเกาหลีตามประเพณีนิยม
1. บับ (Bap) ข้าวนึ่ง และจุค (Juk) ข้าวต้ม
ข้าวต้มเป็นอาหารหลักของครัวเกาหลี ส่วนใหญ่ใช้ข้าวเหนียว บางครั้งเป็นพวกถั่ว เกาหลัด ข้าวฟ่าง ถั่วแดง ข้าวบาเลย์ หรือ ธัญญพืชชนิดต่างๆประกอบเพื่อเพิ่มรสชาติและคุณค่าทางโภชนาการ ข้าวต้มถือว่าเป็นอาหารบำรุงและเป็นอาหารเบา มีข้าวต้มหลากหลายชนิด อาทิเช่น ชนิดที่ทำด้วยข้าวและมีส่วนผสม ด้วยถั่วแดง ฟักทอง หอยเป๋าฮื้อ โสม ลูกสน ผัก เนื้อไก่ เห็ด และถั่วงอก
2. กุก (Guk) ซุป
ซุปเป็นอาหารจานสำคัญเมื่อมีข้าวมาเสิร์ฟ เครื่องปรุงของซุปชนิดต่างๆมีผัก เนื้อสัตว์ ปลา หอยเชลล์ สาหร่ายทะเล และกระดูกวัว

3. จิเก (Jjigae) สตูว์
ชิแจคล้ายกับกุกแต่ข้นกว่าและแห้งกว่า ชิแจที่เป็นที่นิยมมากที่สุดทำจากเต้าเจี้ยว
ชิแจมักจะเผ็ดร้อนเสิร์ฟขณะร้อนจัดในชามหินร้อน
4. จิม และ ชอริม (Jjim and Jorim) เนื้อหรือปลาตุ๋น
จิมและชอริมเป็นอาหารคล้ายกันทำด้วยผักชุปซอสถั่วเหลืองแล้วนำมาเป็นส่วนผสมต้มในไฟอ่อน
5. นามุล (Namul) พืชและผักใบเขียว
นามุลทำด้วยพืชหรือผักใบเขียวนำมาต้มเพียงเล็กน้อยหรือทอดผสมกับเกลือ ซอสถั่วเหลือง งาเค็ม น้ำมันงา กระเทียม หัวหอม และเครื่องเทศ
6. จอทกอล (jeotgal) อาหารทะเลหมักเกลือ
จอทกอลเป็นอาหารรสเค็มจัดทำจากปลาหมักโดยวิธีธรรมชาติ หอยเชลล์ กุ้ง หอยนางรม ไข่ปลา พุงปลา และเครื่องปรุงอื่นๆ
7. กุย (Gui) ประเภทปิ้งย่าง
การทำกุยคือการนำเนื้อหมักย่างบนเตาถ่าน อาหารเนื้อชนิดนี้ที่เป็นที่นิยมคือ พุลโกกิ (bulgogi) และ คาลบิ (galbi) ยังมีอาหารจานปลาอีกหลายอย่างที่ปรุงด้วยวิธีนี้
8. เชิน (jeon) จานกระทะร้อน
เชินเป็นแพนเค้กชนิดหนึ่งที่ทำจากเห็ด ฟักทอง ปลาแห้งแผ่น หอยนางรม พริกเขียว เนื้อสัตว์ หรือเครื่องปรุงอื่นๆ ผสมกับเกลือและพริกไทยดำก่อนนำไปชุปแป้งและไข่แล้วทอด
9. มันดู (Mandu) ประเภทยัดไส้
มันดูทำด้วยแป้งแผ่นยัดไส้เนื้อ เห็ด แตงทอด ถั่วงอก บางครั้งใช้เนื้อหมู เนื้อไก่ หรือปลา แทนเนื้อ
รู้จักกับอาหารเกาหลี
อาหารนานาชนิดมากหลายพบได้ในประเทศเกาหลี แรกเริ่มเดิมทีเกาหลีเป็นประเทศเกษตรกรรม และชาวเกาหลีเพาะปลูกข้าวเป็นอาหารหลักมาตั้งแต่โบราณกาล มาในสมัยนี้อาหารเกาหลีจะเป็นตำหรับซึ่งประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์นานาชนิด ปลา พร้อมด้วยพืชสีเขียวและผักต่างๆ อาหารหมักดองต่างๆ เช่น กิมจิ จอทกอล (jeotgal) (อาหารทะเลหมักเกลือ) และ ดนจัง (deonjang) (ถั่วเหลืองหมักเหลว) ขึ้นชื่อในรสชาติโดยเฉพาะและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง
จุดเด่นในการตั้งโต๊ะอาหารเกาหลีคืออาหารจานต่างๆ ถูกนำมาจัดวางในคราวเดียวกัน โดยการปฏิบัติสืบทอดกันมา มีการเสิร์ฟอาหารประเภทออร์เดิฟเริ่มจากอาหร 3 ชนิด สำหรับสามัญชนถึง 12 ชนิดสำหรับชนชั้นวงศานุวงศ์ การจัดโต๊ะอาหารต่างกันไปขึ้นอยู่กับว่ามีการเสิร์ฟอาหารจานก๋วยเตี๋ยวหรือเนื้อหรือไม่ มีการแสดงการจัดโต๊ะอาหารตามกฏระเบียบให้ผู้สนใจเรื่องอาหารและการรับประทานอาหารได้เห็น หากจะเปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างจีนและญี่ปุ่นแล้วเกาหลีนิยมใช้ช้อนมากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการเสิร์ฟน้ำซุป
ชนิดของอาหารเกาหลีตามประเพณีนิยม
1. บับ (Bap) ข้าวนึ่ง และจุค (Juk) ข้าวต้ม

ข้าวต้มเป็นอาหารหลักของครัวเกาหลี ส่วนใหญ่ใช้ข้าวเหนียว บางครั้งเป็นพวกถั่ว เกาหลัด ข้าวฟ่าง ถั่วแดง ข้าวบาเลย์ หรือ ธัญญพืชชนิดต่างๆประกอบเพื่อเพิ่มรสชาติและคุณค่าทางโภชนาการ ข้าวต้มถือว่าเป็นอาหารบำรุงและเป็นอาหารเบา มีข้าวต้มหลากหลายชนิด อาทิเช่น ชนิดที่ทำด้วยข้าวและมีส่วนผสม ด้วยถั่วแดง ฟักทอง หอยเป๋าฮื้อ โสม ลูกสน ผัก เนื้อไก่ เห็ด และถั่วงอก
2. กุก (Guk) ซุป
ซุปเป็นอาหารจานสำคัญเมื่อมีข้าวมาเสิร์ฟ เครื่องปรุงของซุปชนิดต่างๆมีผัก เนื้อสัตว์ ปลา หอยเชลล์ สาหร่ายทะเล และกระดูกวัว
3. จิเก (Jjigae) สตูว์
ชิแจคล้ายกับกุกแต่ข้นกว่าและแห้งกว่า ชิแจที่เป็นที่นิยมมากที่สุดทำจากเต้าเจี้ยว
ชิแจมักจะเผ็ดร้อนเสิร์ฟขณะร้อนจัดในชามหินร้อน
4. จิม และ ชอริม (Jjim and Jorim) เนื้อหรือปลาตุ๋น
จิมและชอริมเป็นอาหารคล้ายกันทำด้วยผักชุปซอสถั่วเหลืองแล้วนำมาเป็นส่วนผสมต้มในไฟอ่อน
5. นามุล (Namul) พืชและผักใบเขียวนามุลทำด้วยพืชหรือผักใบเขียวนำมาต้มเพียงเล็กน้อยหรือทอดผสมกับเกลือ ซอสถั่วเหลือง งาเค็ม น้ำมันงา กระเทียม หัวหอม และเครื่องเทศ
6. จอทกอล (jeotgal) อาหารทะเลหมักเกลือ
จอทกอลเป็นอาหารรสเค็มจัดทำจากปลาหมักโดยวิธีธรรมชาติ หอยเชลล์ กุ้ง หอยนางรม ไข่ปลา พุงปลา และเครื่องปรุงอื่นๆ7. กุย (Gui) ประเภทปิ้งย่าง

การทำกุยคือการนำเนื้อหมักย่างบนเตาถ่าน อาหารเนื้อชนิดนี้ที่เป็นที่นิยมคือ พุลโกกิ (bulgogi) และ คาลบิ (galbi) ยังมีอาหารจานปลาอีกหลายอย่างที่ปรุงด้วยวิธีนี้
8. เชิน (jeon) จานกระทะร้อน
เชินเป็นแพนเค้กชนิดหนึ่งที่ทำจากเห็ด ฟักทอง ปลาแห้งแผ่น หอยนางรม พริกเขียว เนื้อสัตว์ หรือเครื่องปรุงอื่นๆ ผสมกับเกลือและพริกไทยดำก่อนนำไปชุปแป้งและไข่แล้วทอด9. มันดู (Mandu) ประเภทยัดไส้

มันดูทำด้วยแป้งแผ่นยัดไส้เนื้อ เห็ด แตงทอด ถั่วงอก บางครั้งใช้เนื้อหมู เนื้อไก่ หรือปลา แทนเนื้อ
ศาสนาและความเชื่อ
ศาสนาและความเชื่อ
ศาสนาพุทธและวัดวาอาราม
ศาสนาพุทธได้เข้ามาสู่เกาหลีอย่างเป็นทางการเมื่อ 1,600 ปีมาแล้วในปี 372 เมื่อปี 375 ก็ได้มีการสร้างวัดแห่งแรกขึ้นในป้อมกุงแนซอง (Gungnaeseong Fortress) เมืองหลวงของอาณาจักรโคคูเรียว (Goguryeo Kingdom)
ตั้งแต่นั้นมาวัดพุทธของเกาหลีก็ได้เป็นปูชนียสถานที่ซึ่งพระสงฆ์จะได้ใช้ชีวิต วิปัสสนา และขัดเกลาจิดใจให้ผุดผ่องจากกิเลสตัณหาความอยากต่างๆในโลก
วันนี้วัดวาอารามต่างๆมากมายได้อนุรักษ์สิ่งหลงเหลือทางศิลปะจำนวนมากเสมือนเป็นหลักฐานยืนยันศิลปะดั้งเดิมอันมีลักษณะเฉพาะของศาสนาพุทธซึ่งได้เจริญเติบโตขึ้นในคาบสมุทรแห่งนี้
จากทั้งหมดนี้บ้างซ่อนอยู่กลางหุบเขาท่ามกลางป่าสน ลำธารใสราวกับกระจก และหน้าผาทะยาน เพียงแค่เดินไปให้ถึงเท่านั้นผู้มาเยือนก็จะสดชื่นทั้งกายใจ
มีนิกายต่างๆมากมายเกิดขึ้นในเกาหลี รวมถึงนิกายเซน (www.whatiszen.com) แทโก,
ชนแท, ชินกัก และ พุทธศาสนาแบบดั้งเดิม ที่ใหญ่ที่สุดคือคณะสงฆ์โชเกแห่งนิกายเซน (www.buddhism.or.kr) ผู้คนกว่า 10 ล้านคนเรียกตนเองว่าพุทธศาสนิกชนและได้มีการขึ้น ทะเบียนวัด 862 แห่งจนถึงปี 2003
งานทางวัฒนธรรมแห่งพุทธศาสนา
วัดโชเกซา - โปรแกรมชีวิตในวัด
ตามที่มีการขอกันมาทางวัดได้จัดโปรแกรมที่มีประโยชน์หลายโปรแกรมให้นักท่องเที่ยวต่างชาติเพื่อช่วยให้บรรดานักท่องเที่ยวได้รับประสบการณ์และเข้าใจศาสนาพุทธเกาหลีภายในระยะเวลาอันสั้น
ประกอบไปด้วยโปรแกรมพื้นฐาน (ทัวร์วัดโชเกซา, พิธีดื่มชา, และการนั่งสมาธิแบบเซน) โปรแกรมปฏิบัติ (บารูกอง-ยาง (Barugongyang) การทานอาหารสี่ชาม) และโปรแกรมเข้าร่วม (การพิมพ์พระคัมภีร์ การวาดรูปทางพุทธศาสนา และการทำโคมรูปบัว)
พาเหรดโคมดอกบัวในวันประสูติของพระพุทธเจ้า
ทุกวัดในเกาหลีจะมีการเฉลิมฉลองการประสูติของพระพุทธเจ้าด้วยเทศกาลโคมดอกบัวในวันอาทิตย์ก่อนวันที่ 8 เมษายน ตามปฏิทินทางจันทรคติ
หลังจากพิธีการทางศาสนาแล้วพระสงฆ์ในพุทธศาสนาและผู้ติดตามจะเดินอย่างเคร่งขรึมผ่านย่านใจกลางเมืองโดยถือโคมจุดเทียน ในโซลการเดินพาเหรดถูกจัดให้เริ่มที่สนามกีฬาทงแดมุนและเดินไปยังวัดโชเกซาจากเวลา 19.00 น. ถึง 22.00 น
พิธีกรรมทางศาสนายงซานแจ (Yeongsanjae Ritual Ceremony)
วัดพงวอนซา (Bongwonsa Temple) มีชื่อเสียงว่าเป็นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมทางพุทธศาสนาอันล้ำค่า อาทิเช่น การเต้นรำต่างๆ และการวาดภาพ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งพิธีกรรมทางศาสนายงซานแจ (มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญหมายเลข 50) วัดจะต้อนรับนักท่องเที่ยวที่จะเข้ามาชมพิธีกรรมทางพุทธศาสนาอันมีลักษณะเฉพาะนี้ จะจัดขึ้นในวันที่ 5 ของเดือนที่ 5 ทางจันทรคติ
ลัทธิขงจื๊อ
ยุคสมัยโชซอนได้ถือลัทธิขงจื๊อเป็นมโนคติในการปกครองประชาชน ไม่นานหลังการก่อตั้งราชวงศ์รัฐได้ก่อตั้งซึงเคียนควาน (Sung Kyun Kwan) หรือสถาบันขงจื๊อแห่งชาติและสถาบันในบริวาร ฮยางเกียว (hyanggyo) ซึ่งเป็นโรงเรียนในสังกัดอารามขงจื๊อ
การให้การศึกษาตามแบบขงจื๊อเกี่ยวกับจริยธรรมในครอบครัวและสังคมและมุ่งหวังให้มีการเคารพต่อบรรพบุรุษ
ลัทธิขงจื๊อเบ่งบานมากขึ้นในช่วงกลางของสมัยโชซอนเมื่อโรงเรียนเอกชนเรียกว่าโซวอน (seowon) ได้จัดตั้งขึ้นทั่วประเทศเพื่อสอนจริยธรรมแบบขงจื๊อสำหรับชนรุ่นหลัง โรงเรียนแห่งแรกคือแบกุนดองโซวอน (Baegundong Seowon) ซึ่งได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1542 ยุคโชซอนอาจถูกบรรยายได้ว่าเป็นสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของลัทธิขงจื๊อปรัชญาซึ่งได้แผ่ซ่านซึมเข้าไปในสามัญสำนึกของชาวเกาหลี ในบรรดารูปแบบต่างๆของมรดกในลัทธิขงจื๊อที่สามารถพบได้ในวันนี้คือพิธีการต่างๆเช่นชองเมียว เจเร (Jongmyo Jerye) พิธีบูชาบรรพบุรุษแห่งชาติกระทำที่อารามหลวงชองเมียว
(ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 1995) และซอกจอน แทเจ (Seokjeon Daeje) พิธีตามแบบขงจื๊อที่สถาบันขงจื๊อซึงเคียนควาน และชาวเกาหลีคิดเป็นเปอร์เซนต์จำนวนมากยังได้ไปเคารพบรรพบุรุษที่ล่วงลับในสุสานทุกปีที่ชูซก เทศกาลการเก็บเกี่ยวเพื่อสักการะบูชาบรรพบุรุษด้วยการเซ่นไหว้ด้วยอาหารและเครื่องดื่ม
ศาสนาพุทธและวัดวาอาราม
ศาสนาพุทธได้เข้ามาสู่เกาหลีอย่างเป็นทางการเมื่อ 1,600 ปีมาแล้วในปี 372 เมื่อปี 375 ก็ได้มีการสร้างวัดแห่งแรกขึ้นในป้อมกุงแนซอง (Gungnaeseong Fortress) เมืองหลวงของอาณาจักรโคคูเรียว (Goguryeo Kingdom)
ตั้งแต่นั้นมาวัดพุทธของเกาหลีก็ได้เป็นปูชนียสถานที่ซึ่งพระสงฆ์จะได้ใช้ชีวิต วิปัสสนา และขัดเกลาจิดใจให้ผุดผ่องจากกิเลสตัณหาความอยากต่างๆในโลก
วันนี้วัดวาอารามต่างๆมากมายได้อนุรักษ์สิ่งหลงเหลือทางศิลปะจำนวนมากเสมือนเป็นหลักฐานยืนยันศิลปะดั้งเดิมอันมีลักษณะเฉพาะของศาสนาพุทธซึ่งได้เจริญเติบโตขึ้นในคาบสมุทรแห่งนี้

จากทั้งหมดนี้บ้างซ่อนอยู่กลางหุบเขาท่ามกลางป่าสน ลำธารใสราวกับกระจก และหน้าผาทะยาน เพียงแค่เดินไปให้ถึงเท่านั้นผู้มาเยือนก็จะสดชื่นทั้งกายใจ
มีนิกายต่างๆมากมายเกิดขึ้นในเกาหลี รวมถึงนิกายเซน (www.whatiszen.com) แทโก,
ชนแท, ชินกัก และ พุทธศาสนาแบบดั้งเดิม ที่ใหญ่ที่สุดคือคณะสงฆ์โชเกแห่งนิกายเซน (www.buddhism.or.kr) ผู้คนกว่า 10 ล้านคนเรียกตนเองว่าพุทธศาสนิกชนและได้มีการขึ้น ทะเบียนวัด 862 แห่งจนถึงปี 2003
งานทางวัฒนธรรมแห่งพุทธศาสนา
วัดโชเกซา - โปรแกรมชีวิตในวัด
ตามที่มีการขอกันมาทางวัดได้จัดโปรแกรมที่มีประโยชน์หลายโปรแกรมให้นักท่องเที่ยวต่างชาติเพื่อช่วยให้บรรดานักท่องเที่ยวได้รับประสบการณ์และเข้าใจศาสนาพุทธเกาหลีภายในระยะเวลาอันสั้น
ประกอบไปด้วยโปรแกรมพื้นฐาน (ทัวร์วัดโชเกซา, พิธีดื่มชา, และการนั่งสมาธิแบบเซน) โปรแกรมปฏิบัติ (บารูกอง-ยาง (Barugongyang) การทานอาหารสี่ชาม) และโปรแกรมเข้าร่วม (การพิมพ์พระคัมภีร์ การวาดรูปทางพุทธศาสนา และการทำโคมรูปบัว)
พาเหรดโคมดอกบัวในวันประสูติของพระพุทธเจ้า
ทุกวัดในเกาหลีจะมีการเฉลิมฉลองการประสูติของพระพุทธเจ้าด้วยเทศกาลโคมดอกบัวในวันอาทิตย์ก่อนวันที่ 8 เมษายน ตามปฏิทินทางจันทรคติ
หลังจากพิธีการทางศาสนาแล้วพระสงฆ์ในพุทธศาสนาและผู้ติดตามจะเดินอย่างเคร่งขรึมผ่านย่านใจกลางเมืองโดยถือโคมจุดเทียน ในโซลการเดินพาเหรดถูกจัดให้เริ่มที่สนามกีฬาทงแดมุนและเดินไปยังวัดโชเกซาจากเวลา 19.00 น. ถึง 22.00 น
พิธีกรรมทางศาสนายงซานแจ (Yeongsanjae Ritual Ceremony)
วัดพงวอนซา (Bongwonsa Temple) มีชื่อเสียงว่าเป็นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมทางพุทธศาสนาอันล้ำค่า อาทิเช่น การเต้นรำต่างๆ และการวาดภาพ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งพิธีกรรมทางศาสนายงซานแจ (มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญหมายเลข 50) วัดจะต้อนรับนักท่องเที่ยวที่จะเข้ามาชมพิธีกรรมทางพุทธศาสนาอันมีลักษณะเฉพาะนี้ จะจัดขึ้นในวันที่ 5 ของเดือนที่ 5 ทางจันทรคติ
ลัทธิขงจื๊อ
ยุคสมัยโชซอนได้ถือลัทธิขงจื๊อเป็นมโนคติในการปกครองประชาชน ไม่นานหลังการก่อตั้งราชวงศ์รัฐได้ก่อตั้งซึงเคียนควาน (Sung Kyun Kwan) หรือสถาบันขงจื๊อแห่งชาติและสถาบันในบริวาร ฮยางเกียว (hyanggyo) ซึ่งเป็นโรงเรียนในสังกัดอารามขงจื๊อ
การให้การศึกษาตามแบบขงจื๊อเกี่ยวกับจริยธรรมในครอบครัวและสังคมและมุ่งหวังให้มีการเคารพต่อบรรพบุรุษ
ลัทธิขงจื๊อเบ่งบานมากขึ้นในช่วงกลางของสมัยโชซอนเมื่อโรงเรียนเอกชนเรียกว่าโซวอน (seowon) ได้จัดตั้งขึ้นทั่วประเทศเพื่อสอนจริยธรรมแบบขงจื๊อสำหรับชนรุ่นหลัง โรงเรียนแห่งแรกคือแบกุนดองโซวอน (Baegundong Seowon) ซึ่งได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1542 ยุคโชซอนอาจถูกบรรยายได้ว่าเป็นสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของลัทธิขงจื๊อปรัชญาซึ่งได้แผ่ซ่านซึมเข้าไปในสามัญสำนึกของชาวเกาหลี ในบรรดารูปแบบต่างๆของมรดกในลัทธิขงจื๊อที่สามารถพบได้ในวันนี้คือพิธีการต่างๆเช่นชองเมียว เจเร (Jongmyo Jerye) พิธีบูชาบรรพบุรุษแห่งชาติกระทำที่อารามหลวงชองเมียว
(ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 1995) และซอกจอน แทเจ (Seokjeon Daeje) พิธีตามแบบขงจื๊อที่สถาบันขงจื๊อซึงเคียนควาน และชาวเกาหลีคิดเป็นเปอร์เซนต์จำนวนมากยังได้ไปเคารพบรรพบุรุษที่ล่วงลับในสุสานทุกปีที่ชูซก เทศกาลการเก็บเกี่ยวเพื่อสักการะบูชาบรรพบุรุษด้วยการเซ่นไหว้ด้วยอาหารและเครื่องดื่ม
วัฒนธรรมเกาหลี
วัฒนธรรมเกาหลี
ประเทศเกาหลีเป็นคาบสมุทรที่ทอดตัวลงใต้จากศูนย์กลางชายฝั่งด้านตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย คาบสมุทรเกาหลีประกอบด้วยพื้นที่ประมาณ 220,000 ตารางกิโลเมตรกับเกาะใหญ่น้อยประมาณ 3,400 เกาะเรียงรายตลอดชายฝั่ง
ณ เวลานี้ประเทศเกาหลีเป็นประเทศเดียวในโลกที่ยังคงถูกแบ่งแยกตามภูมิศาสตร์และลัทธิการปกครอง มีประชากรทั้งหมดประมาณเจ็ดสิบล้านคนทั้งในประเทศเกาหลีเหนือและใต้ และไม่นานมานี้เองที่มีความก้าวหน้าที่เด่นชัดหลายประการในการร่วมมือและรวมประ
เทศเข้าด้วยกัน
คำว่า "เกาหลี" นี้ใช้อ้างอิงทั้งประเทศเกาหลีเหนือและใต้ ประเทศเกาหลีใต้ ณ ที่นี้ หมายถึงสาธารณรัฐเกาหลีซึ่งมีประชากร 48 ล้านคนในจำนวนนี้ 10 ล้านคนอาศัยอยู่ในกรุงโซลซึ่งเป็นเมืองหลวง กรุงโซลนั้นประการศักดาว่าเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน 600 ปี และในปี 1988 ก็มีชื่อเสียงไปทั่วโลกว่าเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 24 ประเทศเกาหลีเป็นเป้าแห่งความสนใจจากทั่วโลกอีกครั้งเมื่อได้เป็นเจ้าภาพร่วมกับประเทศญี่ปุ่นในการจัดการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในปี 2002
ประเทศเกาหลีมีสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่สวยงาม จากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาชาวเกาหลีเองได้เรียกผืนแผ่นดินแห่งนี้ว่า คึมซูกังซาน (geumsugangsan) หรือ "ผืนพรมทองแห่งแม่น้ำและภูเขา" ความน่าพิศวงของผืนแผ่นดินนี้ถ่ายทอดผ่านแต่ละช่วงฤดูกาลด้วยทัศนียภาพที่แตกต่างกันไป ภูมิอากาศของเกาหลีซึ่งแบ่งออกเป็นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนั้นมีความแตกต่างกันมากทีเดียว คือช่วงฤดูหนาวโดยปกติจะกินเวลายาวนาน ฤดูร้อนสั้นกว่า และฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วงเป็นฤดูที่สั้นที่สุด ช่วงเวลาฝนตกจะเป็นระหว่างฤดูร้อนในช่วงเดือนมิถุนายน
ชุดแต่งกายตามประเพณีของชาวเกาหลีคือ ฮันบก (Hanbok) ชุดที่ใช้แต่งกายในฤดูหนาวนั้นใช้ผ้าที่ทอจากฝ้ายและกางเกงยาวที่มีสายรัดที่ข้อเท้าซึ่งช่วยในการเก็บความร้อนของร่างกาย ในขณะที่ช่วงฤดูร้อนจะใช้ผ้าป่านลงแป้งแข็งหรือผ้ารามีซึ่งช่วยในการซึมซับและการแผ่ซ่านของความร้อนในร่างกายให้มากที่สุด
อาหารเกาหลีก็ได้รับการพัฒนาเพื่อตอบรับกับภูมิอากาศ ในภูมิภาคที่ฤดูหนาวกินเวลานาน เทคนิคการถนอมอาหารพิเศษได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อเก็บรักษาวิตามินในสูตรอาหารประเภทผัก กิมจิเป็นตัวอย่างอันเป็นสัญลักษณ์ของอาหารหมักดอง ความจริงที่ว่ากิมจิจะมีรสเค็มขึ้นถ้าใครนำมันจากทางเหนือที่หนาวเย็นมาสู่ทางใต้ที่อบอุ่นกว่านั้นเป็นเกี่ยวข้องกันมากกับลักษณะของอากาศ
อิทธิพลของภูมิอากาศยังบ่งบอกถึงสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกันของเกาหลี บ้านแบบเกาหลีจะมี ออนดอล (Ondol) ซึ่งทำปฏิกิริยาภายใต้พื้นเพื่อช่วยเพิ่มความร้อนฤดูหนาว และโดยทั่วไปบ้านจะมีหลังคาต่ำ มีห้องเล็กและผนังหนา มีหน้าต่างและประตูเปิดสู่ภายน้อยซึ่งมักจะทำเป็นสองชั้น บ้านเกาหลีโบราณจะมีห้องโถงเปิดพื้นเป็นไม้ซึ่งสมาชิกในครอบครัวจะใช้เวลาส่วนใหญ่ที่นี่ในช่วงฤดูร้อน ห้องสำหรับอยู่อาศัยนั้นโดยปกติจะอยู่กลางบ้านใหญ่ ห้องรับแขกจะอยู่อีกหลังต่างหาก ห้องครัวก็สร้างเป็นหลังต่างหากและถูกออกแบบให้ใช้งานได้หลายอย่างนอกจากการปรุงอาหารเพียงอย่างเดียว
เป็นเวลาไม่นานมานี้เองที่เศรษฐกิจของเกาหลีได้ถูกปฏิรูปไปเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ปี 1960 เกาหลีได้เปลี่ยนจากเศรษฐกิจแบบเกษตรกรรมเป็นแบบอุตสาหกรรมที่รุดหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มีการปฏิวัติแปรเปลี่ยนไป การส่งเสริมอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ การต่อเรือ การคมนาคม และยานยนต์ซึ่งเป็นแบบอย่างของการพัฒนาประเทศไปทั่วโลก โดยเฉพาะอุตสาหกรรมการคมนาคมและสารสนเทศนั้นเกาหลีในวันนี้ยืนอยู่แถวหน้าของโลก
ชาวเกาหลีได้สร้างวัฒนธรรมที่โดดเด่นผ่านช่วงประวัติศาสตร์อันยาวนานและมรดกทางวัฒนธรรมอันเด่นเฉพาะตัวก็สามารถพบได้ตลอดคาบสมุทร ชาวเกาหลีให้คุณค่ากับการเรียนรู้และมีชื่อเสียงมากในการอุทิศตนและความมุมานะอุตสาหะ บางทีอาจเป็นเพราะลักษณะเหล่านี้ก็ได้ที่ทำให้พวกเขาสามารถใช้แรงกระตุ้นทางวัฒนธรรมซึ่งนำมาประยุกต์อย่างถี่ถ้วนกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ
กีฬาประเพณี
ชาวเกาหลีรักการกีฬาเป็นอย่างมาก 20 ปีมาแล้ว ที่เกาหลีเป็นเจ้าภาพการแข่งขันนานาชาติต่าง ๆ รวมทั้งกีฬาโอลิมปิค ในปี ค.ศ.1988 และฟุตบอลโลก ค.ศ.2002 นอจากนี้นักกีฬาของเกาหลีก็ได้คะแนนยอดเยี่ยมในการแข่งขันกีฬาประเภทต่าง ๆ
นอกจากกีฬาสมัยใหม่เช่นการชิงแชมป์นานาชาติเรือกีฬาฤดูหนาวแล้ว เกาหลียังมีการละเล่นตามประเพณีแบบชาวบ้านและกีฬาแบบต่าง ๆ อันมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและถ่ายทอดมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ การละเล่นหรือกีฬาประเภทนี้จะเล่นกันในโอกาสพิเศษเช่น วัดขึ้นปีใหม่ตามจันทรคติ วันชูซก (วันขอบคุณพระเจ้าของเกาหลี) หรือวันทาโน๊ะวันที่ 5 เดือน 5 จันทรคติ

การต่อสู้ซีรึม
ซีรึม เป็นหนึ่งในกีฬาประเพณีของเกาหลีที่ถูกถ่ายทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณ การเล่นประกอบด้วยนักกีฬา 2 คน ที่ต้องจับเชือกคาดเอวของคู่ต่อสู้ให้มั่น และใช้พลังของตัวเองโยนคู่ต่อสู้ของตัวให้ลงพื้นให้ได้จึงจะเป็นผู้ชนะ
ในปัจจุบัน ซีรึมเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมมากในหมู่สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีชาวเกาหลีทั้งหนุ่มสาวและผู้สูงอายุ และทุก ๆ ปีก็จะมีการแข่งขันกีฬานี้บ่อย ๆ
เทควันโดเกาหลี
เทควันโดถือกำเนิดในเกาหลีและปัจจุบันเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก มันคือกีฬาที่ต้องใช้ทุกส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะแขน ขา มันไม่ได้เป็นเฉพาะศิลปินการป้องกันตัวเท่านั้น แต่มันคือการเสริมสร้างบุคลิกภาพโดยการฝึกกายและจิต เทควันโดได้เป็นกีฬาทางการในระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคที่ซิดนีย์ในปี 2000
การยิงธนู
การยิงธนู คือประเพณีแห่งศิลปะการต่อสู้และขณะเดียวกันก็เป็นการละเล่น ตั้งแต่ยุคสมัยเกาหลีโบราณ การยิงธนูเป็นการแสดงความสามารถที่สำคัญทีเดียว และได้รับการขนานนามว่าเป็นกีฬาชั้นสูง
การละเล่นตามประเพณี

การเล่นว่าว
การเล่นว่าวเป็นการละเล่นแบบชาวบ้าน ว่าวรูปสี่เหลี่ยม (ย็อน) ทำขึ้นด้วยการขึงไม่ไผ่บนแผ่นกระดาษ ชังโฮจิ ตามขวางและเย็บเข้าติดกันเพียงเท่านี้ ว่าวก็พร้อมจะถูกปล่อย ให้ลอยขึ้นไปในท้องฟ้า
การเล่นว่าวเป็นที่นิยมกันมาก โดยเฉพาะในวันประเพณีต่าง ๆ เช่นวันขึ้นปีใหม่ทางจันทรคติหรือวันฉลองอื่นของชาวบ้าน มีการชิงชนะเลิศการเล่นว่าวไปหลาย ๆ เมืองในเกาหลี
นอลตุยกี (กระดานหก)
กระดานหกเป็นประเพณีการละเล่นแบบชาวบ้านสำหรับสุภาพสตรี วิธีการก็คล้ายกับม้ากระดกแบบตะวันตกนั่นคือ มีแผ่นไม้ยาว ซึ่งส่วนกลางจะตั้งอยู่บนกองฟางที่แห้งแข็ง ผู้เล่นจะมี 2 คน โดยแต่ละคนจะผลัดกันกระโดดลงบนลายไม้แต่ละข้าง การละเล่นนี้มักจะเล่นกันในวันหยุดตามประเพณีต่าง ๆ เช่นวันขึ้นปีใหม่ทางจันทรคติ วันชูซก หรือวันทาโน๊ะ
คีเนตุยกี (ชิงช้า)
ชิงช้านี้ก็เป็นการละเล่นแบบชาวบ้านอีกอย่างหนึ่งที่นิยมเล่นกันในหมู่สุภาพสตรี เช่นเดียวกับนอลตุยกี และนิยมเล่นกันในวันทาโน๊ะคึเนซึ่งเป็นชิงช้าของเกาหลีทำขึ้นโดยใช้เชือก 2 เส้นผูกติดกับแผ่นไม้และนำไปแขวนติดกับต้นไม้สูง หรือผูกติดกับไม้ซุง ซึ่งต่อเป็นคาน หญิงสาวชาวเกาหลีจะโล้ชิงช้าคึเนนี้ไปได้สูงทีเดียว คึเนตุยกีจึงเป็นการละเล่นที่ชาวบ้านทุกเพศทุกวัยเล่นกันในระดับประเทศ
พาดุก
พาดุกเป็นการละเล่นแบบกระดานโดยมีผู้เล่น 2 คน ในภาษาญี่ปุ่น เรียกว่า "โก" หรือหมากล้อม และได้รับความนิยมเล่นอย่างแพร่หลาย ในภาคตะวันออกไกล และทั่วโลกซึ่งผลัดกันวางหมากสีขาวและสีดำลงบนกระดาน พาดุกบัดนี้กลายเป็นการละเล่นสากลไปแล้ว และเล่นยากกว่าหมากรุก
ชางกี (หมากรุกเกาหลี)
ชางกีเป็นการละเล่นแบบกระดานคล้ายหมากรุก ซึ่งต้องมีผู้เล่น 2 คน เช่นเดียวกับหมากเดินทำด้วยไม้หรือพลาสติก บรรดานักเล่นหมากรุกทั้งหลายย่อมรู้จักตัวพระราชา เรือ ม้า และเบี้ย อื่น ๆ แต่คงไม่เคยเห็นช้างและปืนใหญ่ซึ่งไม่มีในหมากรุก
การละเล่นนี้และพาดุก ถือว่าเป็นการละเล่นแบบต้องใช้ยุทธศาสตร์ และยุทธวิธีต่าง ๆ ในการเอาชนะคู่ต่อสู้

ยุทนอริ (การละเล่นแบบไม้ 4 แท่ง)
ยุทนอริเป็นหนึ่งในการละเล่นที่นิยมเล่นกันในเดือนมกราคมในจันทรคติ และเป็นการละเล่นของเกาหลีแท้ ๆ ยุท เป็นคำ ๆ หนึ่งในเกมส์นี้ (โด, เก, กล, ยุท และโม) หมายความว่า "สี่" เกมส์มีความคล้ายคลึงกับ เกมส์พาชีสิ แต่การเล่นแบ่งออกเป็น 2 ทีม ซึ่งจะเดินหมากไปรอบ ๆ หลังจากการโยนไม้
ประเทศเกาหลีเป็นคาบสมุทรที่ทอดตัวลงใต้จากศูนย์กลางชายฝั่งด้านตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย คาบสมุทรเกาหลีประกอบด้วยพื้นที่ประมาณ 220,000 ตารางกิโลเมตรกับเกาะใหญ่น้อยประมาณ 3,400 เกาะเรียงรายตลอดชายฝั่ง
ณ เวลานี้ประเทศเกาหลีเป็นประเทศเดียวในโลกที่ยังคงถูกแบ่งแยกตามภูมิศาสตร์และลัทธิการปกครอง มีประชากรทั้งหมดประมาณเจ็ดสิบล้านคนทั้งในประเทศเกาหลีเหนือและใต้ และไม่นานมานี้เองที่มีความก้าวหน้าที่เด่นชัดหลายประการในการร่วมมือและรวมประ
เทศเข้าด้วยกันคำว่า "เกาหลี" นี้ใช้อ้างอิงทั้งประเทศเกาหลีเหนือและใต้ ประเทศเกาหลีใต้ ณ ที่นี้ หมายถึงสาธารณรัฐเกาหลีซึ่งมีประชากร 48 ล้านคนในจำนวนนี้ 10 ล้านคนอาศัยอยู่ในกรุงโซลซึ่งเป็นเมืองหลวง กรุงโซลนั้นประการศักดาว่าเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน 600 ปี และในปี 1988 ก็มีชื่อเสียงไปทั่วโลกว่าเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 24 ประเทศเกาหลีเป็นเป้าแห่งความสนใจจากทั่วโลกอีกครั้งเมื่อได้เป็นเจ้าภาพร่วมกับประเทศญี่ปุ่นในการจัดการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในปี 2002
ประเทศเกาหลีมีสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่สวยงาม จากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาชาวเกาหลีเองได้เรียกผืนแผ่นดินแห่งนี้ว่า คึมซูกังซาน (geumsugangsan) หรือ "ผืนพรมทองแห่งแม่น้ำและภูเขา" ความน่าพิศวงของผืนแผ่นดินนี้ถ่ายทอดผ่านแต่ละช่วงฤดูกาลด้วยทัศนียภาพที่แตกต่างกันไป ภูมิอากาศของเกาหลีซึ่งแบ่งออกเป็นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนั้นมีความแตกต่างกันมากทีเดียว คือช่วงฤดูหนาวโดยปกติจะกินเวลายาวนาน ฤดูร้อนสั้นกว่า และฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วงเป็นฤดูที่สั้นที่สุด ช่วงเวลาฝนตกจะเป็นระหว่างฤดูร้อนในช่วงเดือนมิถุนายน
ชุดแต่งกายตามประเพณีของชาวเกาหลีคือ ฮันบก (Hanbok) ชุดที่ใช้แต่งกายในฤดูหนาวนั้นใช้ผ้าที่ทอจากฝ้ายและกางเกงยาวที่มีสายรัดที่ข้อเท้าซึ่งช่วยในการเก็บความร้อนของร่างกาย ในขณะที่ช่วงฤดูร้อนจะใช้ผ้าป่านลงแป้งแข็งหรือผ้ารามีซึ่งช่วยในการซึมซับและการแผ่ซ่านของความร้อนในร่างกายให้มากที่สุด
อาหารเกาหลีก็ได้รับการพัฒนาเพื่อตอบรับกับภูมิอากาศ ในภูมิภาคที่ฤดูหนาวกินเวลานาน เทคนิคการถนอมอาหารพิเศษได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อเก็บรักษาวิตามินในสูตรอาหารประเภทผัก กิมจิเป็นตัวอย่างอันเป็นสัญลักษณ์ของอาหารหมักดอง ความจริงที่ว่ากิมจิจะมีรสเค็มขึ้นถ้าใครนำมันจากทางเหนือที่หนาวเย็นมาสู่ทางใต้ที่อบอุ่นกว่านั้นเป็นเกี่ยวข้องกันมากกับลักษณะของอากาศ
อิทธิพลของภูมิอากาศยังบ่งบอกถึงสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกันของเกาหลี บ้านแบบเกาหลีจะมี ออนดอล (Ondol) ซึ่งทำปฏิกิริยาภายใต้พื้นเพื่อช่วยเพิ่มความร้อนฤดูหนาว และโดยทั่วไปบ้านจะมีหลังคาต่ำ มีห้องเล็กและผนังหนา มีหน้าต่างและประตูเปิดสู่ภายน้อยซึ่งมักจะทำเป็นสองชั้น บ้านเกาหลีโบราณจะมีห้องโถงเปิดพื้นเป็นไม้ซึ่งสมาชิกในครอบครัวจะใช้เวลาส่วนใหญ่ที่นี่ในช่วงฤดูร้อน ห้องสำหรับอยู่อาศัยนั้นโดยปกติจะอยู่กลางบ้านใหญ่ ห้องรับแขกจะอยู่อีกหลังต่างหาก ห้องครัวก็สร้างเป็นหลังต่างหากและถูกออกแบบให้ใช้งานได้หลายอย่างนอกจากการปรุงอาหารเพียงอย่างเดียว
เป็นเวลาไม่นานมานี้เองที่เศรษฐกิจของเกาหลีได้ถูกปฏิรูปไปเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ปี 1960 เกาหลีได้เปลี่ยนจากเศรษฐกิจแบบเกษตรกรรมเป็นแบบอุตสาหกรรมที่รุดหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มีการปฏิวัติแปรเปลี่ยนไป การส่งเสริมอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ การต่อเรือ การคมนาคม และยานยนต์ซึ่งเป็นแบบอย่างของการพัฒนาประเทศไปทั่วโลก โดยเฉพาะอุตสาหกรรมการคมนาคมและสารสนเทศนั้นเกาหลีในวันนี้ยืนอยู่แถวหน้าของโลก
ชาวเกาหลีได้สร้างวัฒนธรรมที่โดดเด่นผ่านช่วงประวัติศาสตร์อันยาวนานและมรดกทางวัฒนธรรมอันเด่นเฉพาะตัวก็สามารถพบได้ตลอดคาบสมุทร ชาวเกาหลีให้คุณค่ากับการเรียนรู้และมีชื่อเสียงมากในการอุทิศตนและความมุมานะอุตสาหะ บางทีอาจเป็นเพราะลักษณะเหล่านี้ก็ได้ที่ทำให้พวกเขาสามารถใช้แรงกระตุ้นทางวัฒนธรรมซึ่งนำมาประยุกต์อย่างถี่ถ้วนกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ
กีฬาประเพณี
ชาวเกาหลีรักการกีฬาเป็นอย่างมาก 20 ปีมาแล้ว ที่เกาหลีเป็นเจ้าภาพการแข่งขันนานาชาติต่าง ๆ รวมทั้งกีฬาโอลิมปิค ในปี ค.ศ.1988 และฟุตบอลโลก ค.ศ.2002 นอจากนี้นักกีฬาของเกาหลีก็ได้คะแนนยอดเยี่ยมในการแข่งขันกีฬาประเภทต่าง ๆ
นอกจากกีฬาสมัยใหม่เช่นการชิงแชมป์นานาชาติเรือกีฬาฤดูหนาวแล้ว เกาหลียังมีการละเล่นตามประเพณีแบบชาวบ้านและกีฬาแบบต่าง ๆ อันมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและถ่ายทอดมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ การละเล่นหรือกีฬาประเภทนี้จะเล่นกันในโอกาสพิเศษเช่น วัดขึ้นปีใหม่ตามจันทรคติ วันชูซก (วันขอบคุณพระเจ้าของเกาหลี) หรือวันทาโน๊ะวันที่ 5 เดือน 5 จันทรคติ

การต่อสู้ซีรึม
ซีรึม เป็นหนึ่งในกีฬาประเพณีของเกาหลีที่ถูกถ่ายทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณ การเล่นประกอบด้วยนักกีฬา 2 คน ที่ต้องจับเชือกคาดเอวของคู่ต่อสู้ให้มั่น และใช้พลังของตัวเองโยนคู่ต่อสู้ของตัวให้ลงพื้นให้ได้จึงจะเป็นผู้ชนะ
ในปัจจุบัน ซีรึมเป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมมากในหมู่สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีชาวเกาหลีทั้งหนุ่มสาวและผู้สูงอายุ และทุก ๆ ปีก็จะมีการแข่งขันกีฬานี้บ่อย ๆ
เทควันโดเกาหลี
เทควันโดถือกำเนิดในเกาหลีและปัจจุบันเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก มันคือกีฬาที่ต้องใช้ทุกส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะแขน ขา มันไม่ได้เป็นเฉพาะศิลปินการป้องกันตัวเท่านั้น แต่มันคือการเสริมสร้างบุคลิกภาพโดยการฝึกกายและจิต เทควันโดได้เป็นกีฬาทางการในระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคที่ซิดนีย์ในปี 2000
การยิงธนู
การยิงธนู คือประเพณีแห่งศิลปะการต่อสู้และขณะเดียวกันก็เป็นการละเล่น ตั้งแต่ยุคสมัยเกาหลีโบราณ การยิงธนูเป็นการแสดงความสามารถที่สำคัญทีเดียว และได้รับการขนานนามว่าเป็นกีฬาชั้นสูง
การละเล่นตามประเพณี

การเล่นว่าว
การเล่นว่าวเป็นการละเล่นแบบชาวบ้าน ว่าวรูปสี่เหลี่ยม (ย็อน) ทำขึ้นด้วยการขึงไม่ไผ่บนแผ่นกระดาษ ชังโฮจิ ตามขวางและเย็บเข้าติดกันเพียงเท่านี้ ว่าวก็พร้อมจะถูกปล่อย ให้ลอยขึ้นไปในท้องฟ้า
การเล่นว่าวเป็นที่นิยมกันมาก โดยเฉพาะในวันประเพณีต่าง ๆ เช่นวันขึ้นปีใหม่ทางจันทรคติหรือวันฉลองอื่นของชาวบ้าน มีการชิงชนะเลิศการเล่นว่าวไปหลาย ๆ เมืองในเกาหลี
นอลตุยกี (กระดานหก)กระดานหกเป็นประเพณีการละเล่นแบบชาวบ้านสำหรับสุภาพสตรี วิธีการก็คล้ายกับม้ากระดกแบบตะวันตกนั่นคือ มีแผ่นไม้ยาว ซึ่งส่วนกลางจะตั้งอยู่บนกองฟางที่แห้งแข็ง ผู้เล่นจะมี 2 คน โดยแต่ละคนจะผลัดกันกระโดดลงบนลายไม้แต่ละข้าง การละเล่นนี้มักจะเล่นกันในวันหยุดตามประเพณีต่าง ๆ เช่นวันขึ้นปีใหม่ทางจันทรคติ วันชูซก หรือวันทาโน๊ะ
คีเนตุยกี (ชิงช้า)
ชิงช้านี้ก็เป็นการละเล่นแบบชาวบ้านอีกอย่างหนึ่งที่นิยมเล่นกันในหมู่สุภาพสตรี เช่นเดียวกับนอลตุยกี และนิยมเล่นกันในวันทาโน๊ะคึเนซึ่งเป็นชิงช้าของเกาหลีทำขึ้นโดยใช้เชือก 2 เส้นผูกติดกับแผ่นไม้และนำไปแขวนติดกับต้นไม้สูง หรือผูกติดกับไม้ซุง ซึ่งต่อเป็นคาน หญิงสาวชาวเกาหลีจะโล้ชิงช้าคึเนนี้ไปได้สูงทีเดียว คึเนตุยกีจึงเป็นการละเล่นที่ชาวบ้านทุกเพศทุกวัยเล่นกันในระดับประเทศ
พาดุก
พาดุกเป็นการละเล่นแบบกระดานโดยมีผู้เล่น 2 คน ในภาษาญี่ปุ่น เรียกว่า "โก" หรือหมากล้อม และได้รับความนิยมเล่นอย่างแพร่หลาย ในภาคตะวันออกไกล และทั่วโลกซึ่งผลัดกันวางหมากสีขาวและสีดำลงบนกระดาน พาดุกบัดนี้กลายเป็นการละเล่นสากลไปแล้ว และเล่นยากกว่าหมากรุก
ชางกี (หมากรุกเกาหลี)
ชางกีเป็นการละเล่นแบบกระดานคล้ายหมากรุก ซึ่งต้องมีผู้เล่น 2 คน เช่นเดียวกับหมากเดินทำด้วยไม้หรือพลาสติก บรรดานักเล่นหมากรุกทั้งหลายย่อมรู้จักตัวพระราชา เรือ ม้า และเบี้ย อื่น ๆ แต่คงไม่เคยเห็นช้างและปืนใหญ่ซึ่งไม่มีในหมากรุก
การละเล่นนี้และพาดุก ถือว่าเป็นการละเล่นแบบต้องใช้ยุทธศาสตร์ และยุทธวิธีต่าง ๆ ในการเอาชนะคู่ต่อสู้

ยุทนอริ (การละเล่นแบบไม้ 4 แท่ง)
ยุทนอริเป็นหนึ่งในการละเล่นที่นิยมเล่นกันในเดือนมกราคมในจันทรคติ และเป็นการละเล่นของเกาหลีแท้ ๆ ยุท เป็นคำ ๆ หนึ่งในเกมส์นี้ (โด, เก, กล, ยุท และโม) หมายความว่า "สี่" เกมส์มีความคล้ายคลึงกับ เกมส์พาชีสิ แต่การเล่นแบ่งออกเป็น 2 ทีม ซึ่งจะเดินหมากไปรอบ ๆ หลังจากการโยนไม้
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)